یکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
چاپ خبر
۰۹:۰۶ - ۱۳۹۴/۰۷/۱۰
عید غدیر
علی(ع) کیست؟!
 ۵۰۰ معنا از «ولایت» در زیارت جامعه کبیره، مناجات امیرالمومنین، دعای سمات و…   

ولایت، مقام نور و رشد و تعادل است... «من کنت مولاه فعلی مولاه» را به معنی محبت صرف یا رهبری صرف سیاسی نباید معنا کرد بلکه وسعت معنای آن قابل تصور و فهم هیچ کس غیر از خود آن ذوات مقدس نیست...

ندای اصفهان- حجت الاسلام عبدالغفار امیدوار/

در قسمت قبل (اینجا) پنجاه و چهار معنی حدیث «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» را در آیات قرآن بررسی کردیم. حال به سراغ ادعیه و احادیث می رویم.

***

با توجه به زیارت جامعه کبیره «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» یعنی:

ولایت، مقام نور و رشد و تعادل است؛ کلامکم نور امرکم رشد و وصیتکم التقوی و فعلکم الخیر و عادتکم الاحسان و سجیتکم الکرم و شانکم الحق و الصدق و الرفق

ولایت ریشه، و مقام تکوّن نبوت است؛ معدن الرساله

مقام رفت و آمد فرشتگان است؛ مختلف الملائکه

مقام نزول رحمت؛ مهبط الرحمه

آغاز و انجام جهان؛ بنا فتح الله و بنا ختم

معدن الرحمه است.

گنجینه علم الهی است؛ خزان العلم

ابواب الایمان است

امناء الرحمن

سلاله النبیین

مثل الاعلی

اعلام التقی

معادن حکمه الله

حفظه سرّ الله

حمله کتاب الله

دعاه الی الله

قاده الهداه

اولیاء النعم

اهل الذکر

بقیه الله

صراطه و نوره و برهانه- السلام علیکم یا نور الله فی ظلمات الارض

الراشدون، المهدیون، المعصومون، المکرمون، المقربون، المتقون، الصادقون، العاملون بارادته

وَ ارْتَضَاکُمْ لِغَیْبِهِ

انصار لدینه

تراجمه لوحیه

ارکانا لتوحیده

و الحق معکم و فیکم و منکم و الیکم و انتم اهله و معدنه

فالراغب عنکم مارق و الازم لکم لاحق

من والاکم فقد وال الله و من عاداکم فقد عاد الله

و فصل الخطاب عندکم

شهداء دار الفناء و شفعاء دار البقاء

الصراط الاقوم

و الباب المبتلی به الناس

من اتیکم نجی و من لم یاتکم هلک

و من ردّ علیکم فی اسفل درک من الجحیم

خلقکم الله انوارا فجعلکم بعرشه محدقین حتی منّ علینا بکم فجعلکم فی بیوت اذن الله ان تُرفَعَ و یُذکرَ فیه اسمه

اعلی منازل المقربین حیث لا یلحقه لاحق و لا یفوقه فائق و لا یسبقه سابق و لا یطمع فی ادراکه طامع

بکم ینزل الغیث و بکم یمسک السماء ان تقع علی الارض الا باذنه

بکم ینفّس الهم و یکشف الضرّ

و اشرقت الارض بنورکم و فاز الفائزون بولایتکم …

با توجه به مناجات حضرت امیر در مسجد کوفه «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» یعنی:

مولا سرور و بقیه عبدِ مولا هستند؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمَوْلى وَاَ نَا الْعَبْدُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْعَبْدَ اِلا الْمَوْلى(مولاى من… تویى سرور و منم بنده و آیا رحم کند بر بنده جز سرور او؟)

مولا مالک حقیقی و بقیه مملوک حقیقی مولا هستند؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمالِکُ وَاَ نَا الْمَمْلُوکُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَمْلُوکَ اِلا الْمالِکُ (مولاى من اى مولاى من، تویى مالک و منم مملوک و آیا رحم کند بر مملوک جز مالک؟)

مولا عزیز است و بقیه مطیع مطلق مولا؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْعَزیزُ وَاَ نَا الذَّلیلُ وَهَلْ یَرْحَمُ الذَّلیلَ اِلا الْعَزیزُ (مولاى من اى مولایم تویى عزتمند و منم خوار و ذلیل و آیا رحم کند بر شخص خوار جز عزیز؟)

مولی خالق و بقیه مخلوق او هستند باذن الله؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْخالِقُ وَ اَنَا الْمَخْلُوقُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَخْلُوقَ اِلا الْخالِقُ (مولاى من اى مولاى من تویى آفریدگار و منم آفریده و آیا رحم کند بر آفریده جز آفریدگار؟)

مولا پر عظمت و بقیه ناچیزند؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْعَظیمُ وَاَ نَا الْحَقیرُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْحَقیرَ اِلا الْعَظیمُ

(مولاى من اى مولاى من تویى بزرگ و منم ناچیز و آیا رحم کند بر ناچیز جز بزرگ؟)

مولا قوی و بقیه ضعیفند؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْقَوِىُّ وَاَ نَا الضَّعیفُ وَهَلْ یَرْحَمُ الضَّعیفَ اِلا الْقَوِىُّ

(مولاى من اى مولاى من تویى نیرومند و منم ناتوان و آیا رحم کند بر ناتوان جز نیرومند؟)

مولا بی نیاز و بقیه از سر تا پا نیازمند او هستند؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغَنِىُّ وَاَ نَا الْفَقیرُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْفَقیرَ اِلا الْغَنِىُّ (مولاى من اى مولاى من تویى بى نیاز و منم نیازمند و آیا رحم کند بر نیازمند جز بى نیاز؟)

مولا مجرای فیض عالم است؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمُعْطى وَاَنَا السّاَّئِلُ وَهَلْ یَرْحَمُ السّاَّئِلَ اِلا الْمُعْطى

(مولاى من اى مولاى من تویى عطابخش و منم سائل و آیا رحم کند بر سائل جز عطاکننده؟)

مولا منشأ حیات است و انصراف از مولا انصراف از حیات است؛ مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْحَىُّ وَاَ نَا الْمَیِّتُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَیِّتَ اِلا الْحَىُّ (مولاى من اى مولاى من تویى زنده و منم مرده و آیا رحم کند مرده را جز زنده؟)

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْباقى وَاَ نَا الْفانى وَ هَلْ یَرْحَمُ الْفانىَ اِلا الْباقى

مولاى من اى مولاى من تویى باقى و منم فانى و آیا رحم کند بر فانى جز باقى؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الدّاَّئِمُ وَاَ نَا الزّاَّئِلُ وَهَلْ یَرْحَمُ الزّآئِلَ اِلا الدَّّائِمُ

مولاى من اى مولاى من تویى همیشگى و منم زوال پذیر و آیا رحم کند بر زوال پذیر جز خداى همیشگى؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الرّازِقُ وَاَ نَا الْمَرْزُوقُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَرْزُوقَ اِلا الرّازِقُ

مولاى من اى مولاى من تویى روزى ده و منم روزى خور و آیا رحم کند روزى خور را جز روزى ده؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَالْجَوادُ وَاَ نَاالْبَخیلُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْبَخیلَ اِلا الْجَوادُ

مولاى من اى مولاى من تویى سخاوتمند و منم بخیل و آیا رحم کند بر بخیل جز سخاوتمند؟

مَوْلاىَ یامَوْلاىَ اَنْتَ الْمُعافى وَاَ نَا الْمُبْتَلى وَهَلْ یَرْحَمُ الْمُبْتَلى اِلا الْمُعافى

مولاى من اى مولاى من تویى عافیت بخش و منم گرفتار و آیا رحم کند بر شخص گرفتار جز عافیت بخش؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْکَبیرُ وَاَ نَا الصَّغیرُ وَهَلْ یَرْحَمُ الصَّغیرَ اِلا الْکَبیرُ

مولاى من اى مولاى من تویى بزرگ و منم کوچک و آیا رحم کند بر کوچک جز بزرگ؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْهادى وَاَ نَا الضّاَّلُّ وَهَلْ یَرْحَمُ الضّاَّلَّ اِلا الْهادى

مولاى من اى مولاى من تویى راهنما و منم گمراه و آیا رحم کند بر گمراه جز راهنما؟

مَوْلاىَ یامَوْلاىَ اَنْتَ الرَّحْمنُ وَاَ نَا الْمَرْحُومُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَرْحُومَ اِلا الرَّحْمنُ

مولاى من اى مولاى من تویى بخشاینده و منم بخشش پذیر و آیا رحم کند بخشش پذیر را جز بخشاینده؟

مَوْلاىَ یامَوْلاىَ اَنْتَ السُّلْطانُ وَاَ نَا الْمُمْتَحَنُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمُمْتَحَنَ اِلا السُّلْطانُ

مولاى من اى مولاى من تویى سلطان و منم گرفتار آزمایش و آیا رحم کند به بنده گرفتار آزمایش جز سلطان؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الدَّلیلُ وَاَ نَا الْمُتَحَیِّرُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمُتَحَیِّرَ اِلا الدَّلیلُ

مولاى من اى مولاى من تویى دلیل و راهنما و منم متحیر و سرگردان و آیا رحم کند سرگردان را جز راهنما؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغَفُورُ وَاَ نَا الْمُذْنِبُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمُذْنِبَ اِلا الْغَفُورُ

مولاى من اى مولاى من تویى آمرزنده و منم گنهکار و آیا رحم کند گنهکار را جز آمرزنده؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغالِبُ وَاَ نَا الْمَغْلُوبُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَغْلُوبَ اِلا الْغالِبُ

مولاى من اى مولاى من تویى غالب و منم مغلوب و آیا رحم کند بر مغلوب جز غالب؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الرَّبُّ وَاَ نَا الْمَرْبُوبُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْمَرْبُوبَ اِلا الرَّبُّ

مولاى من اى مولاى من تویى پروردگار و منم پروریده و آیا رحم کند پروریده را جز پروردگار؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمُتَکَبِّرُ وَاَ نَا الْخاشِعُ وَهَلْ یَرْحَمُ الْخاشِعَ اِلا الْمُتَکَبِّرُ

مولاى من اى مولاى من تویى خداى با کبریا و بزرگمنش و منم بنده فروتن و آیا رحم کند بر فروتن جز خداى بزرگمنش؟

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اِرْحَمْنى بِرَحْمَتِکَ وَارْضَ عَنّى بِجُودِکَ وَکَرَمِکَ وَفَضْلِکَ

مولاى من اى مولاى من به من رحم کن به رحمت خود و خوشنود شو از من به جود و کرم و فضل خود

یا ذَاالْجُودِ وَالاِْحْسانِ وَالطَّوْلِ وَالاِْمْتِنانِ بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ

اى صاحب جود و احسان و نعمت و امتنان به رحمتت اى مهربانترین مهربانان

لذا من کنت مولاه فعلی مولاه را به معنی محبت صرف یا رهبری صرف سیاسی نباید معنا کرد بلکه وسعت معنای آن قابل تصور و فهم هیچ کس غیر از خود آن ذوات مقدس نیست.

با توجه به اسم اعظم در دعای سمات «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» یعنی:

اسم اعظم خداست؛ اللهُمَّ اِنی اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الْعَظیمِ الاَعْظَمِ

نام آنها رافع مشکلات است؛ اللهُمَّ اِنی اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الْعَظیمِ الاَعْظَمِ الاَعَزِّالاَجَلِّ الاَکْرَمِ اَلَّذی اِذا دُعیتَ بِهِ عَلى مَغالِقِ أبْوابِ السَماءِ لِلْفَتْحِ بِالرَّحْمَهِ انْفَتَحَتْ وَاِذا دُعیتَ بِهِ عَلى مَضَایقِ أبْوابِ الاَرضِ لِلِفَرَجِ انْفَرَجَتْ وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى الْعُسْرِ لِلْیُسْرِ تَیَسَّرَت وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى کَشْفِ الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ انْکَشَفَت

نام آنان مرده را زنده می کند؛ وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى الْأَمْوَاتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ

مجرای فیض عالمند؛ وَ بِکَلِمَتِکَ الَّتِی خَلَقْتَ بِهَا السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ

تجلی خدا بر پیامبران است؛ بِاسْمِکَ الْعَظِیمِ الْأَعْظَمِ [الْأَعْظَمِ‏] الْأَعَزِّ الْأَجَلِّ الْأَکْرَمِ وَ بِمَجْدِکَ الَّذِی تَجَلَّیْتَ بِهِ لِمُوسَى کَلِیمِکَ
عَلَیْهِ السَّلامُ فِی طُورِ سَیْنَاءَ وَ لِإِبْرَاهِیمَ عَلَیْهِ السَّلامُ خَلِیلِکَ مِنْ قَبْلُ فِی مَسْجِدِ الْخَیْفِ وَ لِإِسْحَاقَ و … وَ بِکَلِمَاتِکَ الَّتِی تَفَضَّلْتَ بِهَا عَلَى أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَهْلِ الدُّنْیَا وَ أَهْلِ الْآخِرَهِ …

ولیّ الله را جز خدا نمی شناسد؛  اللَّهُمَّ بِحَقِّ هَذِهِ الْأَسْمَاءِ الَّتِی لا یَعْلَمُ تَفْسِیرَهَا وَ لا یَعْلَمُ بَاطِنَهَا غَیْرُکَ

با توجه به سایر ادعیه و زیارات و ادعیه و روایات «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» یعنی:

لا فرق بینهم و بینک الا انهم عبادک؛ فرقی بین ائمه و خدا (از حیث اسماء و صفات باذن الله- و نه در ذات) نیست- دعای ماه رجب از امام زمان (عج)

ولی کیست؟

امین خداست؛ السلام علیک یا امین الله

چشم خداست؛ السلام علیک یا عین الله

دست خداست؛ یدالله فوق ایدیهم

پدر امت است؛ انا و علی ابوا هذه الامه

تالی کتاب الله و ترجمانه

میثاق الله الذی اخذه و وکدّه

وعد الله الذی ضمنه

العلم المصبوب

وعدا غیر مکذوب

سلام بر تک تک اعمالت؛ السلام علیک حین تقوم… حین تقعد… تقرء و تبیّن، ترکع و تسجد، تهلّل و تکبّر، تصبح و تمسی

ربّانیِ آیاته (تربیت شده آیات الهی)

المعروف ما امرتم به و المنکر ما نهیتم عنه

القائم بالقسط

بوار الکافرین (تار و مار کننده کفار)

منیر الحق

کلمتک التامه فی ارضک

الوالی الناصح

سفینه النجاه

الذی یملاء الارض عدلا و قسطا کما ملئت جورا و ظلما

باب الله الذی لا یوتی الا منه

ناظر شجره الطوبی و سدره المنتهی

نور الله

الحجه علی من مضی و من بقی-حجه علی العالمین

حزب الله

خازن کل علممحقق کل حق و مُبطِل کل باطل

الحق الثابت الذی لا عیب فیه

بولایتک تُقبَلُ الاعمال و تُزکّیَ الافعال و تُضاعفُ الحسنات و تُمحَی السّیِآت

من عَدَلَ عن ولایتک کبّه اللهُ علی مَنخَرِه فی النار (خدا به رو انداختش در آتش بر سوراخ بینیش)

نظام الدین

یعسوب المتقین (کسی که از تعقیب تقوا دست بردار نیست)

عزّ الموحّدین

حی لا تموت

الحق الجدید (امام حقی است که هیچگاه کهنه نمی شود و همواره حرفی نو و باطنی نو دارد)

العالم الذی علمه لایَبید (دانشمندی که دانشش نابود نمی شود)

مُحیی المومنین

جامع الکلم

صاحب الشّرف

حجه المعبود

کلمه المحمود

معزّ الاولیاء و مُذلّ الاعداء

الدل المُشتَهَر (عدالت مشهور)

بدر التّمام

ربیع الانام (بهار همه مخلوقات)

نَضره الایّام (شادابی روزگار)

فلّاق الهام (شکافنده تیره سرها)

الدّین الماثور (دین رسمی)

لدیه موجود آثار الاصفیاء

یَلُمُّ به الشّعث (از بین برنده پریشانی ها)

موالی (سرپرستان)

الموعظه الحسنه

مفرّج الکرب و مزیل الهمّ و کاشف البلوی

القاده المیامین (پیشوایان مبارک)

آنان که به برکت وجود آنان ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند؛ ما طَلَعَت کواکبُ الاسحار و اَورَقَتِ الاشجار و اَنیعت الاثمار و اختلف اللیل و النهار و غَرَّدَتِ الاطیار (طلوع ستارگان سحر، و رویش برگ درختان و رسیدن میوه ها، و گردش روزگار و آواز خوش پرندگان به برکت وجود آنهاست)

الغائب لخلقک (امام غیب مطلق عالم است)

صراط مستقیم است؛ السلام علیک یا صراط المستقیم

میزان الاعمال است؛ السلام علیک یا میزان الاعمال

قسیم الجنه و النار است

حجه الله است

یگانه روزگار است؛ الامام واحد الدهر

تنها منجی است؛ رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله: مَثَلُ أهلِ بَیتی مَثَلُ سَفینَهِ نُوحٍ؛ مَن رَکِبَها نَجا و مَن تَخَلّفَ عَنها غَرِقَ

اِستَخلَصتَهُم لنفسک و دینک

آنان که برایشان بهترین از آنچه نزدت هست را انتخاب کردی؛ اِذِ اخترتَ لهم جزیل ما عندک من النعیم المقیم

اهبطت علیهم الملائکه

سیدی شباب اهل الجنه

وجهک الکریم

خیر الوری سجیّه

نور السموات و الارض

انت الحق، وعدُک الحق، قولُک الحق، انجازک الحق

مُجریَ الدّم فی عروق الناس

عبدک بین یدیک (همه در محضر امام هستیم)

منتهی رغبتاه (نهایت میل به او)

مترئّف (نهایت مهربانی)

متعطّف (نهایت توجه)

در دسترس؛ من لیس له بوّاب یغشی

درخواست بیشتر، کرم بیشتر!؛ یا من لا یزداد علی کثره السوال الا کراما وجودا

زیباست؛ من لَبِسَ البهجهَ و الجمال

سر تا پا نور است؛ من تردّی بالنور

بیننده جزیی ترین امور؛ مَن یَری اثر النمل فی الصّفا سبحان من یری وَقعَ الطیر فی الهواء (رد پای مور را در سنگ صاف می بینی و چگونگی گذر پرندگان را در هوا)

عظیم العفو

باسط الیدین بالرحمه

صاحب کل نجوی

کریم الصفح

عظیم الرجاء

مبتدء بالنعم قبل استحقاقها

ودود (بسیار دوست دار)

ابصر الابصرین

احکم الحاکمین

اسمع السامع ینجار المستجیرین (امان امانخواهان)

مجیب دعوه المضطرّین

لم اُصِب خیرا الا منک (هیچ خیری به ما نمی رسد مگر از ناحیه ولی الله)

عالم کل خفیّه

شاهد غیر غائب

غالب غیر مغلوب

قریب غیر بعید

محیی الموتی

ممیت الاحیاء

صانع کل مصنوع

جابر کل کسیر (مرمت کننده هر شکسته)

حاضر کل ملاء (حاضر در هر جمع و گروهی)

ضَلَّت الاحلام فیک (خردها در برابر او گم اند)

ضاقت الاشیاء دونک (بدون تو همه کم میارند)

ملاء کل شیء نورُک (نور تو همه چیز را پر کرده است)

مُنزِلَ نعمتی، مفرج کربتی، قاضیَ حاجتی

یا من هو عُلوّ دان (ای که در عین بلندا نزدیکی و در دسترس)

ولی نعمت؛ یا ولیّ فی نعمتی

اسمه دواء؛ اسماءکم احلی من العسل

ذکره شفاء

طاعته غناء

البرئ من کل عیب

المفوّض الیه دین الله

المومّل للنجاه (امید نجات از اوست)

و غَشّیتَهُم برحمتک (امام سر تا پا در رحمت خداست)

انتخاب خداست (اخترتَهم لنفسک)

غذای جانشان حکمت الهی است؛ و غَذّیتَهم بحکمتک

ملائکه دور آنان در طواف اند؛ و حففتهم بملائکتک حتی بعد از شهادتشان؛ الحافّین بقبرک

زیبایی زمین است؛ و زُیّنِ الارضَ بطول بقائه

حکومت او دین و ایمان را طراوت می بخشد؛ حتی یَعُودَ دینُک به و علی یدیه غَضّا جدیدا خالصا مخلصا

حضور او جایی برای هیچ شک و شبهه و باطل و بدعتی و ظلمتی باقی نمی گذارد؛ لا شکَّ فیه و لا شبهه معه و لا باطل عنده و لا بدعه لدیه اللهم نوّر بنوره کلِّ ظُلمَه

ولی الله برای دین و دنیا و آخرت شما آرزوها دارد؛ و بَلِّغهم اَقصی آمالِهم دینا و دنیا و آخرت (برسان ایشان را به بلندترین آرزوهای دینی، دنیایی و اخرویشان)

نجیب و حبیب خدا؛ نجیبک و حبیبک

بنده خاص خدا؛ خاصّتِک

خیر خلق؛ و خیرتک من خلقک

مورد غبطه اولین و آخرین؛ یَغبِطُه به الاوّلون و الآخِرون

صاحب الزمان هستند و همگان هر روز مهمان ولی الله هستند؛ هو یومُک و انا فیه ضیفُک و جارُک. و مهمان نوازند؛ فانک کریم تُحبُّ الضّیافه و مامور بالاجاره (و ماموری به پناه دادن)

امین الله

ناصح؛ انک قد نَصَحَت

محل امید؛ و رَجَوتُه منک

قبل از تولد امتحان خود را با موفقیت پس داده اند؛ اِمتَحنکِ الذی خَلَقَکِ قبل اَن یَخلُقَکِ

التقی النقی

الحق الحقیق

باب الله

یدالله الیُمنی (دست راست خدا؛ این لقب را عمر بن خطاب هم اعتراف کرده؛ بحار الانوار ج ۳۹ ص ۸۸)

هر عملی منهای ولایت بی ارزش است؛ اَلزموا مودّتنا اهل البیتا…فوالذی نفسُ محمد بیده لا یَنفع عبدا عَمَلَه الا بمعرفتنا و ولایتنا (امالی مفید ص ۱۴۰) جز از راه تقوا نمی شود تحت ولایت ولی الله قرار گرفت؛ چون ولی خداست ما تَنال ولایتنا الا بالعمل و الورع (کافی ج ۲ ص ۷۴)

ولایتش ولایت خداست؛ ولایتنا ولایه الله التی لم یبعث نبیا قطّ الا بها(کافی ج ۲ ص ۱۸)

ارزش هیچ چیز مثل ولایت نیست؛ (کافی ج ۱ ص ۱۸۵)

ولایت مدخل ورود و کلید هر چیزی است؛ باب الاشیاء

قله هر امری است؛ ذروه الامر

یاد و نگاه به امام عبادت است؛ النظر الی الامام المقسط عباده(امالی طوسی ص ۴۵۴) بلکه جلوس ساعه عند العلماء احب الی الله من عباده الف سنه و النظر الی العالم احب الی الله من اعتکاف سنه فی البیت الحرام(عده الداعی ص ۷۵) و دوری حتی از شاگردان امام خذلان و خواری بدنبال دارد او لعلک فقدتنی من مجالس العلماء فخذلتنی(ابو حمزه مفاتیح الجنان)

جا دارد که جز از امام صحبت نشود؛ فعند ذالک یظهر المهدی علی افواه الناس و یُشربون حُبّه فلا یکون لهم ذکر غیرُه(اثبات الهدی ج ۵ ص ۲۴۷)

لازم است از در کل شبانه روز و تا پایان عمر مراقب سلامت ارتباط خود با ولی الله باشیم؛ فعلیک السلام منّی ما بقیت و بقی اللیل و النهار

وجوب دوستی با دوستان ولی الله و دشمنی با دشمنانشان؛ سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم. حتی نسبت به دوستان و دشمنان سابق و آینده؛ لعن الله اعدائکم من الاولین و الآخرین

او مولا است و ما عبد؛ انا یا مولای مولی لک و لآل بیتک

عین الحیات

الدّلیل الیک فی اللیا الاَلیَل (راهبر بسوی خدا در شب تاریک تاریک)

حبل الشرف الاطول (طولانی ترین رشته شرف)

الناصع الحسب (دارای حسب و اجداد بی آلایش)

مخالفت با مولا مرگ انسانیت را به دنبال دارد؛ و تبّا لها لجُراَتِها علی سیدها و مولاها (مرگ بر کسی که با مولای خود مخالفت کند- دعای صباح)

در رفع بیماری های روحی و جسمی باید به مولا پناه برد؛ و اَقِلنی مِن صَرعهِ ردایی فانک سیدی و مولای (مرا از حمله بیماریهایم خلاص کن چون مولای من تویی)

تُخرج الحیّ من المیت و تخرج المیت من الحی

علام الغیوب، کاشف الکروب، ستار العیوب

لا یمکن الفرار من حکومته

سبحان عمّا یَصفون

ذی المُلک و الملکوت

ذی الکبریاء و العظمه

ذی العزّه و الجبروت

المَلَکِ الحقّ المُهیمن القدّوس

الحیُ الذی لایموت

الدّائم القائم (جاوید ایستاده)

سبحانه و تعالی

(باذن الله) سبوح قدوس ربنا و رب الملائکه و الروح

غیر الغافل

یُدرک الابصار و لا تُدرک الابصار (همه را می بیند و کسی جایگاه او را نمی تواند ببیند)

هو اللطیف الخبیر

بنعمتک اصبحتُ و امسیتُ

وحده لا شریک له

و اشهد ان امیرالمومنین حقا حقا

حزبه الغالبون

غیر الضالّین و لا المضلّین

بدیع الحمد (مبتکر ستایش)

ذی الطّول (صاحب عطای ممتد و بی حد)

وفیّ العهد

الیک المصیر (محل بازگشت همگان؛ حضرت فرمود هر کس بمیرد اول مرا ملاقات می کند یا حارث همدان من یمت یرنی من مؤمن أو منافق قبلا. شرح نهج البلاغه – ابن أبی الحدید – ج ۱۸ ص ۴۳)

شب و روز باید نعمت ولی را شاکر باشیم؛ لک الحمد فی اللیل اذا یغشی و لک الحمد فی النهار اذا تجلی و لک الحمد فی الآخره و الاولی عدد اوزان میاه البحار

الحنّان المنّان (بسیار دلسوز)

بیده الخیر

اهل التّقوی و المغفره

من لا یعلم ما هو و لا کیف هو و لا این هو و لا حیث هو الا هو (کسی که نمی داند چیست او، چگونه است او، کجاست او، کدام است او مگر خودش)

مَلِک قدّوس سلام مومن مهیمن عزیز جبّار متکبّر

مفید مدبّر …

اول آخر ظاهر باطن

طاهر یا مطهّر

فتّاح نفّاح (بسیار کارگشا وزنده بادها)

مُرتاح (ای نشاط بخش)

مُدرِک (ای درک کننده)

من بَطَنَ فخَبَرَ (ای آنکه فرو رفت و با خبر شد)

من عُصِیَ فاغَفَرَ

مقدّر کلّ قدر

اَوّاب (ای بسیار رجوع پذیر)

مُجیر مُنیر (ای پناه دهنده و ای نور بخش)

ذالمنّ و الاحسان

صاحب کل غریب

قاضی الحاجات (ای روا کننده حاجات)

من لا یشغَلُه شان عن شان

عظیم الشان

من هو بکل مکان

سامع الاصوات

مجیب الدعوات

مُنزل البرکات

راحم العبرات (ای رحم کننده بر اشک ها)

ولیّ الحسنات (ای صاحب واقعی نیکی ها)

رافع الدرجات

مطّلعا علی النّیّات

رادّ ما فات (برگرداننده آنچه از دست رفته)

من لا تُضجِرُهُ المسئلات (آنکه به ستوه نیاورد او را درخواست ها)

من لا تَشتَبِهُ علیه الاصوات

نور الارض و السّماء

راحم الشیخ الکبیر

رازق الطفل الصغیر

جابر العظم الکسیر (جوش دهنده استخوان شکسته)

فاکّ کل اسیر (آزاد کننده هر اسیر)

مُغنِی البائس الفقیر (بی نیاز گرداننده تنگ دست)

فالق الاصباح (شکافنده صبح)

باعث الارواح

من بیده کل مفتاح

عُدّتی فی شدّتی (توشه ام در سختیم)

کهفی حین تُعیینی المذاهب (پناهگاه وقتی که مذاهب خسته ام کنند)

عماد من لا عماد له (ستون بی ستونها)

ذُخر من لا ذُخر له (اندوخته کسی که نیست برای او اندوخته ای)

حِرزَ من لا حرز له

کهف من لا کهف له

کنز من لا کنز له رکن من لا رکن له

شفیق رفیق

رادّ علی یوسفَ علی یعقوب

کاشف ضرّ ایوب

رافع عیسی بن مریم و منجِیَهُ مِن ایدی الیهود (نجات دهنده او از دست قوم یهود)

مُجیبَ نداء یونس فی الظلمات

مصطفی موسی بالکلمات (برگزیننده موسی با آن کلمات)

نجّا نوحا مِن الغَرَق

مَن اَهلَکَ عادا الاولی و ثمود فما اَبقی (و ثمود را باقی نگذاشت) و قومَ نوح مِن قبل و مَن دمّر علی قوم لوط و دَمدَم علی قوم شعیب (سخت کوبید)

مَن اِتّخَذَ ابراهیمَ خلیلا (ابراهیم علیه السلام را به دوستی گرفت)

من اتخذ موسی کلیما

مُوتِیَ لقمان الحکمه

الوَاهِبَ لسلیمان مُلکا (بخشنده ملک به سلیمان)

مَن نَصَرَ ذاالقرنین علی المُلوکِ الجابره

مَن اَعطی الخضرَ الحیوه

ردّ لیوشع بن نون الشمسَ بعدَ الغروبها

مَن رَبَطَ (اطمینان داد) علی قلب امّ موسی

اَحصَن فرج مریم ابنتِ عمران (ای که ناموس مریم را حفظ کرد)

حَصَّنَ یحیی بن زکریّا مِن الذّنب (یحیی را از گناه نگه می داشت)

مُن بَشّرَ زکریا بیحیی

من فدا اسماعیل مِن الذبح بذبح عظیم

مَن قَبِلَ قربان هابیل و جَعَلَ اللعنه علی قابیل

هازِمَ الاحزاب لمحمد صل الله علیه و آله (خوار و ذلیل کننده و فراری دهنده دسته جات)

خلیل النبوه

المخصوص بالاخوّه

یعسوب الدین و الایمان

کلمه الرحمن

مقلب الاحوال

سیف ذی الجلال، سیف الله المسلول

ساقی السبیل الزُّلال

صالح المومنین

الحاکم یوم الدین

شجره التقوی

سامع السرّ و النجوی

الصراط الواضح

النجم اللائح (ستاره درخشان)

الزّناد القادح (کسی که شکاف ها و نیازها را پر می کند)

باب الحکمه

مُفرّج الکرب عن وجه رسول الله

قاصم الکَفَرَه (شکننده کافران)

مُرغَم الفَجَرَه (به خاک مالنده بینی)

صفیّ الله (بنده با صفا)

ابا البشر

احسن الخلافه

تَعلَم حاجتی …و خواطر النفوس

اخ النبی

امیرالمومنین

عبدالله

عندالله

بقیه الله

مسلط بر گذشته و آینده؛ الخاتم لما سبق و الفاتح لما استُقبِلَ و المهیمن علی ذالک کلِّه

صاحب السکینه

المنصور المویّد

جاء بالحق مِن عنده

صدّقَ المرسلین

معدن الوحی و التنزیل

الشاهد علی الخلق

خیر خلقک

وصیّ حبیبک

الدلیل علی من بعثتَه برسالاتک

فصل قضائک بین خلقک

حفظه لسرّک

سید الوصیین (آقای جانشینان)

امام الهدی (پیشوای هدایت)

البرّ التقی النقی الوفیّ

عمود الدین

دیّان یوم الدین (سیاستمدار روز جزا)

خیرالمومنین

عیبه علمه (رازگاه دانش خدا)

التالی لرسوله (دنباله رو رسالت رسول الله)

محتسب (کارش روی حساب بود)

قبر او را خود خدا انتخاب نمود و حرمش حرم الله است و هر کسی را آنجا راه نمی دهند؛ البقعه المبارکه التی بارک الله فیها و اختارها لوصیّ نبیّه…اللهم ان هذا الحرم حرمُک و المقام مقامک… و لم یجعلنی عن زیارته ممنوعا (زیارت مطلقه حضرت امیر)

لا یخفی علیک شیء من امری

اول مظلوم

عقلا کاملا

لبّا راجحا (مغزی ممتاز)

قلبا زکیا

ادبا بارعا (ادبی عالی)

عملا کثیرا

صَبَرتَ و احتسبتَ (به حساب خدا گذاشتی) حتی اتاک الیقین

انت الشهید

عذّب اللهُ قاتلک بانواع العذاب

فارس المومنین (قهرمان مومنان)

لَیثِ المومنین (شیر یکتاپرستان)

قاتل المشرکین

قائد الغرّ المحجلین (پیشرو شرافتمندان روشن جبین)

یدالله الباسطه

نعمه الله علی الابرار و نِقمَتِه علی الفجّار

المخلوق من  (آفریده شده از خمیره رسول خدا)

نورالانوار

سلیل الاطهار (چکیده پاکان)

زوج البتول، المخصوص بسیده النساء، المُزوّج فی السماء

اسم الله الرّضی (نامی که خدا می پسندد؛ علی)

صاحب معجزات القاهرات(چیره) الباهر (معجزه ای که فقط یکبار واقع می شود؛ باهر گیاهی است که در طول عمر خود فقط یکبار گل می دهد)

المنجی مِن الهلکات

ذَکَرَهُ الله فی آیات المحکمات

طُهر طاهر مطهّر

ولی الله و ولیّ رسوله

سبیل الله

الاوفی (با وفاترین)

عماد الاصفیاء (ستون با صفایان)

رکن الاولیاء

قُدوه الصالحین (مقتدای شایستگان)

امام المخلصین

المطهر من العیب و المنزّه من الرّیب

آیه الرساله

تاجا لراسه (تاج رسول الله)

مفتاحا لظفره (کلید پیروزی رسول الله)

جَعَلَها وقفا علی طاعته (جانش را وقف اطاعت از رسول کرده بود)

الشهاب الثاقب (شعله افروخته)

النور العاقب (نور قائم مقام)

صراطه السّویّ (راه هموار)

اسدالله فی الوغی؛ شیر خدا در غوغای جنگ

المولود فی الکعبه

مَن شُرّفَت به مکه و منی (کسی شرافت مکه و منی بواسطه اوست)

صاحب الحوض و حامل اللواء

خامس اهل العباء

قالِع باب الخیبر و الدّاحی به فی الفضاء (کسی که در خیبر را از بیخ کند و در فضا گستراند و چرخاند و پرتاب کرد)

مُکلِّم الفتیه فی کهفهم بلسان الانبیاء (کسی که با جوانمردان کهف در غارشان با زبان پیامبران با آنان سخن گفت)

مُنبِعِ القَلیب فی الفلا (جوشاننده چشمه کور در بیابان بی آب و علف)

قالع الصّخره و قد عجز عنها الرّجال الاشدّاء

مخاطِبِ الثُعبان علی منبر الکوفه بلسان الفصحاء

مخاطِب الذئب

مُکلِّمِ الجمجمه بالنهروان و قد نَخِرَتِ العظام بالبلاء (در حالی که آن کاسه سر در اثر کهنگی سوراخ سوراخ بود)

حلیف المحراب (هم پیمان محراب عبادت)

مَن عنده تاویل المحکمات و المتشابه و عنده امّ الکتاب

مَن رُدّت علیه الشمس حین تَوارَت بالحجاب (متواری شده بود پس حجاب) فقضی ما فاته من الصلوه

مُحیی اللیل البهیم بالتّهجّد و الاکتیاب (زنده دارنده شب سیاه ناشناس با شب زنده داری و دریغ خواری همچون هاون در گلو)

مَن خاطَبَهُ جبرئیل باِمرَهِ المومنین (جبرئیل او را فرمانده مومنان خطاب کرد)

مَن عَجِبَ مِن حملاته فی الحروب ملائکهُ سبع السموات

ناجَی الرسول (نجوا کننده با پیامبر)

المخصوص بذی الفقار

ساقی اولیائه من حوض النبی المختار

مَن انزل الله فیه و اِنه فی اِمّ الکتاب لدینا علیّ حکیم (او در متن کتاب نزد خدا علی با حکمت است)

المنعوت فی التوراه و الانجیل و القرآن الحکیم (توصیف شده)

آنکه برای زیارتش سزاوار است دوستان را رها کرد؛ زیاره مَن هَجَرَ فیک صَحبَهُ

آنکه بعد از خدا همه را بسنده است؛ جَعَلَکَ بعد الله حَسبَه

انّک الطّور (کوه طور تویی) و الکتاب المسطور و الرّقّ المنشور (پرده آویخته) بحر العلم المسجور (جوشان)

اجودالاجودین

ابصرالناظرین

اسمع السامعین

العالم المبین

باقر العلم الاولین و الآخرین

مُظهِر البراهین

مَن ردّ علیهم فی اسفل درک الجحیم

اعدائهم حزب الشیطان

سفیره فی خَلقه

دین الله القویم (دین با قوام و راستین خدا)

النباء العظیم الذی هم فیه مُختلفون و عنه یُسئلون

جاهدّت و هم مُحجِمُون (تو وارد میدان می شدی آنها پا پس می کشیدند)

اَوّلُ مَن آمن بالله

اول العابدین

ازهد الزاهدین

العالم بحدود الله

العادل فی الرّعیّه

اَنّک ما اتّقَیتَ ضارعا (محافظه کار نبودی)

لا وَهَنتَ لما اَصابَک فی سبیل الله (در راه خدا از آنچه بر سرت آمد سست نکرد تو را)

فضلُک لا یَخفی و نورُک لا یُطفا

مَن جَحَدَکَ الظّلومُ الاشقی (ستمکارترین و شقی ترین فرد منکر ولایت توست)

الُدّه للمعاد (تو توشه آخرتی)

برچسب‌ها: , , , ,

FacebookTwitterGoogle+TelegramWhatsAppLineYahoo MessengerLinkedInPinterestTumblr

مطالب مرتبط

  1. ولایی می‌گه:

    خدا لعنت کند کسانی را که ولایت را از حضرت (ع) گرفتند

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


میدان نیوز
میدان نیوز
حوزه و روحانیت
حوزه و روحانیت
جوان انقلابی
جوان انقلابی
انقلابی شدن
انقلابی شدن
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق