پنج شنبه ۰۵ مرداد ۱۳۹۶
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
سرویس: فرهنگ و هنر
چاپ خبر
۰۷:۱۹ - ۱۳۹۵/۱۰/۰۸
بازگشت فیلمفارسی/
 «سلام بمبئی»: چه سلامی چه علیکی؟!   

اشاره های جنسی از شاخصه های مهم فیلمفارسی است که هرچه جلوتر می رویم فیلمفارسی بعد از انقلاب به آن نزدیک تر می شود. تمام بی پردگی های فیلم های سخیف اخیر، با تمام گستردگی اش برای فیلمساز محدود کننده بوده و این بار فیلم را بیرون از مرز برده تا چیزی بسازد که این طرف نمی توانسته است

ندای اصفهان-حامد گلناری
پسری ایرانی که دانشجوی پزشکی است در بمبئی، عاشق دختری پولدار می شود. اما آن دختر خواستگار دیگری دارد که از قضا او هم خیلی پولدار است و قدرتمند. دختر از ترس جان معشوق اش (یعنی آن پسر ایرانی)، خود را گم و گور می کند و به آن پسر ایرانی گفته می شود که دختر با نامزدش ازدواج کرده و به آمریکا رفته است. پس از چند سال پسر ایرانی نامه ای دریافت می کند که متوجه می شود داستان چیز دیگری است و… .
فیلمفارسی اصطلاحی است که در دوره سینمای قبل از انقلاب وضع شد و اشاره به گونه ای از فیلم ها داشت که در آن از داستان پردازی های بی سر و ته و قهرمان سازی های اغراق آمیز تا رقص و آواز و غیره وجود داشت. سینمای آن دوره بیش تر تحت تأثیر هالیوود و البته سینمای هند به چنین سمتی کشیده شد. این فیلم ها به دلیل فروش خوبی که داشتند می توان گفت بدنه سینمای قبل از انقلاب را به خود اختصاص داده بودند.

فیلمفارسی

فیلمفارسی
بعد از انقلاب و با تغییرات اساسی که در نحوه نظارت بر فیلم ها اتفاق افتاد ساختن فیلمفارسی متوقف شد یا در بعضی موارد با تغییرات ظاهری حیات اندکی داشت. با از میان رفتن گونه فیلمفارسی، آن دسته از سینماگرانی که قبل از انقلاب نمی توانستند آثار فاخر خود را بسازند کارشان رونق بیشتری گرفت و شاهد رشد چشم گیر سینمای ایران خصوصا در دهه شصت بودیم.

بازگشت فیلمفارسی
تا اینکه در دهه هشتاد و پس از تغییرات فرهنگی که در جامعه ایران رخ داد؛ به نحوی زیرکانه فیلمفارسی به سینمای ایران بازگشت. آثاری مانند: «چارچنگولی»، «شارلاتان» و نمونه های اخیرش مانند «آس و پاس» و «سلام بمبئی».

مشارکت سینمای ایران با هند از چند جهت قابل توجه است. اول از همین منظر یعنی بازگشت و روی آوردن مجدد سینمای ایران به فیلمفارسی. موج فیلمفارسی های دهه هشتاد موجب نگرانی بسیاری از هنرمندان و از طرف دیگر باعث دلسردی بسیاری از مخاطبان سینما شد.

در دو سال اخیر که فروش کلی سینماها بهتر شده است و اصطلاحا کار و بار اهالی سینما رونق گرفته و شاهد روی آوردن بسیاری از مردم به سینما بوده ایم، پیش بینی می شد که بازگشت فیلمفارسی ها را شاهد خواهیم بود؛ جریانی که می رفت که از خاطر محو شود. طبیعی است زمانی که بسیاری از فیلم ها میلیاردی شوند، آن دسته از به اصطلاح سینماگران! هم به فکر می افتند که قدم جلو بگذارند و از این سفره که زحمت اش را دیگران کشیده اند لقمه ای به ناحق بردارند که این بازگشت می تواند موجب افول دوباره سینما و دلزده شدن مجدد مردم شود.

سینمای هند
چنانچه در ابتدا اشاره شد، فیلمفارسی در ذات خودش شباهت و قرابت خاصی با سینمای هند دارد و طبیعی به نظر می رسد زمانی که اولین پروژه مشترک سینمای هند و ایران ساخته شود شاهد فیلمی سخیف در نازل ترین حد ممکن باشیم.
بگذارید کمی مثبت تر هم نگاه کنیم. همکاری های مشترک سینمای ایران با سینمای دیگر کشورها خصوصا سینمای هند، که به معنای حقیقی گردش اقتصادی دارد می تواند موجب رشد سینمای ایران شود و امیدِ یافتن بازارهای نو و به تبع آن ساخته شدن پروژه های عظیم تر سینمایی را داشته باشیم.
این درست است اما آیا فیلمی که ساخته می شود و پخش جهانی می شود، نماینده سینمای ایران نیست؟ چه بخواهیم و چه نخواهیم وقتی فیلمی از ایران پخش جهانی می شود بایستی به آن دقت ویژه شود.

سلام بمبئی
بیایید از سوی دیگری به ساخته شدن فیلم «سلام بمبئی» اثر «قربان محمدپور» نگاه کنیم. «سلام بمبئی» ساخته می شود و عده زیادی آن را می بینند- هرچند خیلی ها ناراضی بیرون می آیند-. دلیل این مطلب چیست؟ این اتفاق را در کنار استقبال مردم از فیلم «من سالوادور نیستم» بگذارید. این احتمال چندان دور از ذهن نیست که مردم علاقه مند به دیدن فیلمی هستند که بازیگری ایرانی در کنار بازیگری خارجی و بی حجاب ببینند. چیزی که این طرف انقلاب ندیده اند!
آیا این مسئله صرفا یک کنجکاوی ساده است. بیایید فکر کنیم اگر فیلم «سلام بمبئی» در ایران ساخته می شد چگونه فیلمی می شد؛ دیگر بازیگران نمی توانستند اینقدر به هم نزدیک شوند. نمی توانستند اینقدر بی پرده به هم ابراز علاقه کنند. نمی توانستند از جلوه های جنسی که در این فیلم ارائه شد استفاده کنند. اشاره های جنسی از شاخصه های مهم فیلمفارسی است که هرچه جلوتر می رویم فیلمفارسی بعد از انقلاب به آن استاندارد نزدیک تر می شود.

به بیان دیگر تمام بی پردگی های فیلم های سخیف اخیر، با تمام گستردگی اش برای فیلمساز محدود کننده بوده است و این بار فیلم را بیرون از مرز برده است تا چیزی بسازد که این طرف نمی توانسته است. در میانه فیلم شاهد یک شوی هندی تمام عیار هستیم. رقص موزیکالی که به شیوه موزیک- ویدئو ساخته شده است و طبیعتا این کاری است که به هیچ وجه فیلمساز، داخل کشور نمی توانسته است بسازد (لااقل اکنون نمی توانسته)! این را برای این می گویم که هرچه باشد این فیلم در سینماهای جمهوری اسلامی اکران شده است و قبح این کارها تا حدی شکسته شده است. از طرف دیگر موفقیت اقتصادی این فیلم حتما ساخته شدن همسان های بعدی اش را سبب می شود و این سوال پیش می آید که در آینده این روند تا کجا پیش می رود؟
کیفیت فنی فیلم چه از نگاه فیلمنامه و چه از نگاه کارگردانی بسیار پایین تر از سینمای هر دو کشور است. نمی دانیم با فیلمی ایرانی طرف هستیم یا هندی. اما مطمئن هستیم که به هیچ وجه با فیلمی ایرانی سر و کار نداریم. استفاده گذرا از شعر حافظ و یک عکس از میدان نقش جهان، موجب نمی شود که فیلم رنگ و بوی ایرانی پیدا کند ولی آوازهای زنان هندی که در فیلم شنیده می شود و صحنه رقص و احساس نگاری های بی منطق یقینا بوی سینمای هندی به کار می دهد.
امیدواریم که خاطره تلخ «سلام بمبئی» دیگر تکرار نشود و از یادمان برود و همه ماجرا به همین سلام ختم شود.

انتهای پیام/

برچسب‌ها: , , , , ,

مطالب مرتبط

  1. پول گفت:

    امان از فروش خوب
    وقتی مردم بابت این فیلم ها پول میدن ، سینماگران هم به این سمت کشیده می شوند




    0



    0
نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


ثبت نام حوزه دانشجویی
ثبت نام حوزه دانشجویی
پایگاه خبری رهیافته
پایگاه خبری رهیافته
پایگاه خبری چشمه سار
پایگاه خبری چشمه سار
اصفهان شرق
اصفهان شرق
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق