دوشنبه ۰۷ فروردین ۱۳۹۶
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
چاپ خبر
۱۴:۴۸ - ۱۳۹۵/۰۷/۲۹
مجتبی علیمرادی تولید کننده موفق قارچ و خشکبار:
 ای کاش ما هیچ نفتی نداشتیم تا صنایعمان به حاشیه نمی رفت/ همیشه دغدغه تولید محصول با ارزش را داشته ام   

به غیر از کسانی که از طریق رانت های دولتی کارهای خود را پیگیری می کنند من به جرأت می توانم بگویم که اکثر کارمندهای سفارت ما در کشورهای مختلف تاجرند و برای اینکه یک صادرکننده بتواند موفق باشد نیاز دارد که شریکی در سفارت داشته تا بتواند ارتباطات خود را حفظ کند

ندای اصفهان- زهرا سعادت:

مجتبی علیمرادی فارغ التحصیل رشته ی مهندسی شیمی از دانشگاه آزاد شهرضا، از سال ۸۳ کارهای متعددی را تجربه کرده و سپس وارد کار تولیدی شد.

اولین کار خود را با تولید جعبه های مقوایی و بسته بندی شروع کرد بعد از آن در شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان با کمک تعدادی از دوستان شرکتی را راه اندازی کردند و به تولید زیست پلیمرهای تغییرپذیر که ماده ی اولیه ی ظروف یکبار مصرف گیاهی است مشغول شدند. بعد از آن کارخانه ای را اجاره کردند و به تولید بیوپلیمرها پرداختند. پس از فروش تکنولوژی به یک سرمایه گذار بزرگ که اکنون در شهرک صنعتی مورچه خورت مشغول تولید است، از مجموعه جدا شد. زمینی در شهرک صنعتی رازی خرید و یک کارخانه ی بهداشتی طبق مقرارت سازمان نظارت بر غذا و دارو ساخت و با عزمی جزم در راه تولید و صادرات خشکبار قدم برداشت.

پیگیری، سختکوشی، حرکت با برنامه و عشق و علاقه ی این جوان ایرانی به ارز آوری و کار تولید ما را بر آن داشت تا گفتگویی با او ترتیب دهیم.

***

ندای اصفهان: کار تولید خشکبار را با چه سرمایه ای و با پشت سر گذاشتن چه موانعی شروع کردید؟

مجتبی علیمرادی: ۱۲۰ میلیون تومان سرمایه داشتم و نزدیک ۱۰۰ میلیون وام های متعدد گرفتم و ساخت و ساز را تکمیل کردم. محل کارخانه فاز ۳ شهرک رازی بود که هیچ امکاناتی از قبیل آب و برق و گاز و… نداشت؛ من برای گرفتن یک برق سه فاز معمولی ۲۴ میلیون تومان با چهار ماه رفت و آمد هزینه کردم. شرایط امنیتی مناسبی هم نداشت، جاده ها همه خاکی هستند و در نزدیکی این زون غذایی تولید خوراک دام و کارخانه ی فولاد هست که تامین بهداشت مواد غذایی را دشوار می کند. در خود شهرک امکانات مناسب وجود نداشت از طرفی خدمات در شهرک صنعتی گران بود، زباله ها در فاز سوم جمع نمی شود و عمده مشکلمان هم در حال حاضر این است که سند کارخانه ی ما برای هیچ بانکی ارزشمند نیست.

ندای اصفهان: کدام یک از محصولات شما به دیگر کشورها صادر می شوند؟

– مثلا نعنا فلفلی یکی از طعم دهندگان و عصاره هایی است که در مواد غذایی، بهداشتی و آرایشی در دنیا استفاده می شود. بسیاری از گیاهان هست که در شمال کشور به خوبی و وفور یافت می شود و ارزش صادرات دارد، مثلا کمپانی مرک کشور آلمان که از بزرگترین شرکت های شیمیایی اروپا است از داروهای گیاهی ایران استقبال خوبی دارد.

در کشورهای اروپایی به خاطر اقلیم خاص خیلی از محصولات و گیاهان یافت نمی شود و بالطبع نیاز دارند که آنها را از کشورهای دیگر وارد کنند؛ یا شرایط خشک کردن با آفتاب برای آنها فراهم نیست و این در حالی است که نحوه ی خشک کردن گیاهان و میوه ها در کیفیت آن و ارزش غذایی آن نقش بسزایی دارد و تمام کشورها هنگام ورود مواد غذایی به داخل ارزش غذایی و مسایل بهداشتی آنها را می سنجند و قرنطینه ی نباتی فوق العاده قویی اعمال می کنند.

ندای اصفهان: و در ایران؟

– متاسفانه در کشور ما روی واردات مواد غذایی نظارت درستی وجود ندارد و برنج های آلوده، گوشت های آلوده، آدامس و… به راحتی به طور قانونی یا قاچاق وارد کشور می شود. مردم ما کم کم دارند به این نتیجه می رسند که به سوی مصرف محصولات سالم رو بیاورند و من به شخصه همیشه دغدغه ی تولید محصول با ارزش را داشته ام. مثلا قارچ های دکمه ای که الآن تولید می شود از کودهای شیمیایی استفاده می کنند که رشد قارچ سریع تر اتفاق بیفتد و این مساله اوره ی بدن را افزایش می دهد چون قارچ هر چیزی را مستقیم جذب می کند و به بدن منتقل می کند و با شستن هم از بین نمی رود. قیمت قارچ های دکمه ای با شرایط ارگانیک بالاست، ما سعی داریم فرهنگ استفاده و مصرف قارچ فلوریدا که ارزش دارویی و غذایی دارد را ایجاد کنیم چه به صورت خشک و چه تازه.

ندای اصفهان: دولت یا بانک ها چه حمایتی از تولیدکننده ها دارند و شما چه انتظاری از آنها دارید؟

– بانک ها فقط به دنبال سود خود هستند. در کشورهای پیشرفته به تولیدکننده ها وام با سود ۳ درصد می دهند و حمایت می کنند تا تولیدکننده به مرحله ی صادرات برسد ولی اینجا وامی که می دهند اسما ۱۶ درصد است وقتی محاسبه می کنی می بینی ۲۴ درصد سود باید پرداخت کنی! البته وام های بسیج سازندگی ۱۶ درصد واقعی است، چرا واقعی شده؟ چون سرمایه گذار آن یعنی بانک مهر اقتصاد ۷ درصد مابه التفاوت را به صورت سوبسید از بسیج سازندگی می گیرد.

دولت جدید تا امروز ۸۰ درصد نیروی خود را روی سیاست های خارجی متمرکز کرده و بقیه ی انرژی خود را صرف درگیری های جناحی و اختلاف ها می کند و مشکلات و مسایل عمده ی کشور را قربانی آن می کند. فقط دنبال کوبیدن هم هستند و بیت المال را حرام می کنند. به نظر من هیچ کاری نکرده اند و فقط تلاش می کنند همدیگر را بی لیاقت جلوه دهند، نماینده ی مجلسی که باید از حقوق مردم دفاع کند گلوی خود را پاره می کند تا نماینده ی جناح مقابل را بکوبد و کسی نیست که از خود بپرسد زیر پوست این شهر چه می گذرد؟ هیچ کس نمی پرسد در شهرک رازی تولیدکننده ها چکار می کنند!

ندای اصفهان: به نظر شما چه موانع و مشکلاتی بر سر راه نهادینه کردن اقتصاد مقاومتی وجود دارد؟

– اقتصاد مقاومتی یک طرح فوق العاده است که در هر کشوری باید از ریشه اجرا شود و این کار را ما باید ۳۷سال پیش انجام می دادیم که متاسفانه انجام ندادیم. امروز هم متاسفانه در حد شعار است و برای کسی اهمیت چندانی ندارد. امروز بسیج سازندگی متولی این کار شده و سعی دارد یکسری تولیدکننده ایچاد کند و با پرداخت سقف ۳۰ ملیون وام آنها را حمایت کند. در حالی که من به عنوان یک تولیدکننده باید بگویم هیچ کاری نمی شود با این مبلغ انجام داد، چرا که این وام را به توسعه نمی دهد و فقط برای ایجاد می دهد و این وام صرف هرچیزی می شود جز فعالیت اقتصادی سازنده که به اقتصاد کشور کمک کند.

اینجا هدف که ایجاد کار است صورت نمی گیرد و راهکاری من به بسیج سازندگی دادم و چهار ماه است دنبالش دویده ام و تا به امروز هم به نتیجه نرسیده ام و آن این است که ما چیزی حدود ۵۰۰ کارخانه ی ریز در شهر داریم که ۱۵۰ تای آن فعال است و بقیه غیر فعالند؛ مثلا ادویه ی دهخدا در شهرک صنعتی رازی که حدود ۷۰۰ ملیون فقط صرف هزینه ی خرید ماشین آلات خود کرده اما امروز تعطیل است چون ۶۰۰ میلیون سرمایه ی در گردش ندارد. حرف من این است که ۲۰ نفر از متقاضیان کار تولید و وام را هدایت کنیم به سمت این کارخانه تا سهامدارِ کارخانه باشند و با این کار امر نظارت بر نحوه ی استفاده از وام هم امکان پذیر است و از نظر من این وام هایی که الآن پرداخت می کنند اشتباه است و چیزی شبیه بنگاه های زودبازده می شود که باعث تورم در مسکن شد.

یکی دیگر از موانعی که در مسیر تولید قرار دارد مالیات بر ارزش افزوده است؛ در همه جای دنیا مالیات بر ارزش افزوده فقط به قسمت سود تعلق می گیرد اما در کشور ما به کل کالا مالیات بر ارزش افزوده تعلق می گیرد و این باعث تورم بی رویه می شود و به مصرف کننده ی نهایی فشار زیادی وارد می کند.

ندای اصفهان: در جهت آماده سازی خود برای صادرات چه برنامه هایی داشتید و با چه موانعی روبرو بوده اید؟

– در طول این چند سال که خود را برای تولید آماده می کردیم من به سه کشور سفر کردم و در سه نمایشگاه مهم در سال ۲۰۱۴ شرکت کردم تا با بازرگانان خارجی آشنا شوم. اولین مورد نمایشگاه حلال در مالزی بود، بعد از آن نمایشگاه مواد غذایی و هتلداری در سنگاپور که منجر به آشنایی با بازرگانان خارجی و داخلی شد، سه ماه بعد هم در نمایشگاه مواد غذایی عمان شرکت کردم.

عمده ی بازار خارجی ما در کار مواد غذایی را کشورهای عربی شامل می شوند که ما ضمن آشنایی با تجار از آنها پرسیدیم که خشکبار را به چه صورت از ما می خرند و چه انتظاراتی دارند؟ متوجه شدم که بحث صادرات خشکبار به کشورهای خلیج درگاهی است برای ورود محصولات ما به کشورهای اروپایی و افریقایی؛ چرا که کشورهای حاشیه ی خلیج جمعیت کمی دارند و زیاد مصرف کننده نیستند و این شرایط خوبی را (مخصوصا در دوران تحریم که نمی توانستیم صادرات مستقیم به بسیاری از کشورها داشته باشیم) فراهم می کرد تا محصولات خود را عرضه کنیم که البته بیشتر به نفع تاجران عرب بود.

photo_2016-10-20_14-36-48

photo_2016-10-20_14-36-42

photo_2016-10-20_14-36-52

ندای اصفهان: الآن تا چه حد امکان صادرات مستقیم به کشورهای دیگر فراهم شده است؟

– الآن  تاحدودی این کار امکان پذیر هست؛ از طرف دیگر کشور عمان رابطه ی سیاسی و اقتصادی خوبی با ایران دارد و دروازه ی ورود به کشورهای افریقای جنوبی است که کشورهای پرمصرفی هستند و عمده ی صادرات به مصرف آنها می رسد، چرا که از لحاظ تولید ضعیف و مصرف گرا هستند.

ندای اصفهان: در مسیر عرضه و صادرات چه مشکلاتی برای یک تولیدکننده ی نوپا وجود دارد؟

– متاسفانه در کشور برای هر تجارتی مافیایی وجود دارد که البته در خصوص خشکبار چون برای آنها زیاد دندانگیر نیست کمتر فعالیت دارند و دنبال سودهای کلان هستند. اگر صنفی وجود داشت تا تولیدکننده ها می توانستند محصولات خود را از طریق آن به بازرگانان معرفی کنند و یا برای آنها امکان شرکت در نمایشگاه های خارجی را فراهم کنند بسیار به صادرات کمک می کرد اما این امکان وجود ندارد (به غیر از کسانی که از طریق رانت های دولتی کارهای خود را پیگیری می کنند).

من به جرات می توانم بگویم که بسیاری کارمندهای سفارت ما در کشورهای مختلف تاجرند و برای اینکه یک صادرکننده بتواند موفق باشد نیاز دارد که شریکی در سفارت داشته باشد تا بتواند ارتباطات خود را حفظ کند. مشکل دیگری که در مسیر صادرات وجود دارد این است که متاسفانه اکثر تاجران و صادرکنندگان ما با زبان بین المللی آشنا نیستند و این مخل ایجاد روابط خوب با تجار خارجی است و همچنین اصول و فنون مذاکره را بلد نیستیم و این برمی گردد به اینکه اغلب ما کارها را حرفه ای و تخصصی و با برنامه انجام نمی دهیم.

انتقادی که من به نظام دولتی و اداری دارم این است که کارمندها فقط وقت خود را تلف می کنند و پیشبرد اهداف برای آنها هیچ اهمیتی ندارد و چه بسا خود به درستی از قوانین اطلاع دقیقی ندارند، نیاز است که یکسری کارگروه موثر از کسانی که می خواهند وارد این کار شوند تشکیل شود و به حل مسایل و مشکلات پیش روی صادرات بپردازد.

تمام بدبختی های ما از وجود نفت است!

هدف اصلی من در زمینه ی صادرات که برایم بسیار ارزشمند است این بود که پولی را از بیرون به داخل بیاورم، کشور ما به این نیاز دارد، ما باید تلاش کنیم تکیه اقتصادمان را از نفت خارج کنیم. ای کاش ما نفت نداشتیم، تمام بدبختی های ما از وجود نفت است و باعث شده خیلی از صنایعمان به حاشیه بروند. ما کشاورزیمان را نابود کردیم، هیچ وقت هیچ کس پیدا نشد که روی کشاورزی ما درست کار کند، از منابع آبمان هیچ وقت درست استفاده نکردیم، من به سهم خود وقتی استارت کار ساختمانی کارخانه را زدم همزمان کارت بازرگانی گرفتم، سعی کردم دانش بازرگانی پیدا کنم و مطالعه کنم تا در زمان مناسب بتوانم به خوبی محصول خود را صادر کنم، تمام برندهای خود را هم لاتین و بین المللی ثبت کردم، در نمایشگاه های مربوط شرکت کردم و اساس ارتباطات موثر در کار صادرات را پایه ریزی کردم. محصولی را که می خواهم تولید کنم با استانداردهای دنیا مطابقت دادم تا قابل عرضه باشد و متاسفانه استاندارد ایران در زمینه ی مواد غذایی به روز نیست و با استانداردهای بین المللی مطابقت ندارد.

من رفتم برای قارچ تولیدی خودم نشان ارگانیک بگیرم می گویند در ایران چنین استانداردی تعریف نشده و روی قارچ به جای آزمایشات مخصوص، آزمایشات مربوط به سبزیجات خشک صورت می گیرد و موقع صادر کردن به مشکل برمی خوریم و هیچ آزمایشگاهی در اصفهان نیست که برای محصولات ما آزمایش های مطابق با شرایط استاندارد بین المللی انجام دهد. واقعا نیاز هست در هر شهری یک آزمایشگاه مطابق با استانداردهای بین المللی ساخته شود تا کار صادرات موادغذایی ممکن شود و این مهم متوجه سازمان غذا و داروست.

ندای اصفهان: شرایط پسابرجام چه تغییری در روند کار شما گذاشته؟

– احساس نی شود که بازار از رکود خارج شده و سرمایه گذارها جرات حرکت پیدا نکرده اند. به اعتقاد من رکود ما مقداری براساس جو است و بعضا می ترسند بخواهند کاری انجام دهند؛ الآن از وقتی تحریم ها مقداری برداشته شده و بانک ها شروع به وام دادن کردند دوباره ساخت و سازها راه افتاده و اینکه سود بانکی را پایین آوردند منجر شده خیلی از افراد پولها را از بانکها بیرون بکشند و به کارهای اقتصادی رو بیاورند و به نظر من اگر با همین شرایط پیش برویم شاید بشود تاثیر آن را روی بازار ۶ ماه دیگر احساس کنیم.

انتهای پیام/

برچسب‌ها: , , , , ,

مطالب مرتبط

  1. و گفت:

    چه عجب!!! ایران در این زمینه تحریم نیست




    0



    0
  2. ناشناس گفت:

    چه عجب!!! ایران در این زمینه تحریم نیست




    0



    0
نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


پایگاه خبری رهیافته
پایگاه خبری رهیافته
میدان نیوز
میدان نیوز
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق