پنج شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
سرویس: بین الملل
چاپ خبر
۱۵:۱۱ - ۱۳۹۵/۰۲/۲۶
حجت الاسلام فتح الله خوب بخت
آنها محکوم به شکست هستند!
 فرجام تکفیری ها   

تکفیری هایی که تفکر نو اموی گرایی دارند مرکز خلافت خود را شام می دانند و در آرزوی تصرف دمشق و احیای خلافت اموی هستند درحالی که بخش دیگری از گروه های تکفیری به دنبال احیای خلافت عبّاسی در بغداد هستند و مرکزیت دمشق را به رسمیت نمی شناسند

ندای اصفهان- حجت الاسلام و المسلمین فتح الله خوب بخت (ریاست عقیدتی سیاسی گروه ۵۵ توپخانه نزاجا)

گروه های تکفیری با تمام توان و تلاش خود در پی آنند که با تمسک به اسلام رادیکال به اهداف مورد نظر خود برسند و علی الظّاهر به آینده خود نیز خوشبین هستند. حال باید دید که آیا آینده روشنی برای این گروه ها متصوّر است یا خیر؟ این مقاله مختصر در پی آن است که ثابت کند این گروه ها آینده درخشانی ندارند و محکوم به شکست هستند.

بررسی وضعیت آن ها

در حال حاضر داعش به عنوان شاخص ترین و پر آوازه ترین گروه سَلَفی است که با استفاده از ابزار خشونت و هراس در پی ایجاد حکومت مَدّ نظر خود است. جبهه النصره و ارتش آزاد و گروه های کوچکتری نیز با آن ها به نوعی همراهی می کنند و اهداف مشترکی را پیگیری می کنند؛ اما واقعیت امر چیست؟!

واقعیت این است که بین خود این گروه ها هم همگرایی وجود ندارد و حتی بین داعش سوریه و عراق نیز تفاوت دیدگاه وجود دارد.

بخشی از داعش و گروه های تکفیری مثل جبهه النصره و احرار شام به دنبال احیای «نو اموی گرایی» هستند و در پی آنند که خلافتی بر پایه تفکرات اموی در جهان اسلام ایجاد کنند و دمشق یا شام را مرکز خلافت خود قرار دهند. آن ها از همان روش یزیدی بهره می گیرند، زبانشان شمشیر و رفتارشان همراه با خشونت است. آن ها حتّی به خودشان هم رحم نمی کنند و اگر فردی از خودشان هم با رفتارشان مخالفت کند به راحتی اعدامش می کنند. آن ها به چیزی کمتر از مرکزیّت دمشق رضایت نمی دهند و اصرار دارند که بشار اسد هرچه زودتر اریکه قدرت در سوریه را ترک و پس از تثبیت موقعیت خود به سوی عراق و حتّی اردن و لبنان بروند و گاهی اوقات نیّت خود را از تصرف مکّه و مدینه نیز کتمان نمی کنند.

بخشی دیگر از داعش و گروه های تکفیری به دنبال احیای نو عبّاسی گرایی اند و از آنجا که مرکز خلافت عبّاسیان در بغداد بود به تصرف بغداد می اندیشند و تا پشت دیوارهای بغداد هم پیش رفتند، اما با مساعدت های ایران و فتوای مرجعیت خصوصاً حکم جهاد آیت الله سیستانی عقب نشینی کردند. این ها خودشان هم با همدیگر مخالفند و تا به حال درگیری های خونینی هم داشته اند.

وجه مشترک عبّاسیان و امویان مبارزه با علویان و ائمه اطهار (علیهم السلام) بوده است و امروز هم وجه مشترک همه آن ها ضدّیت با تشیّع و علویان است و وجه افتراق آن ها نحوه عملکرد آن ها است، امّا با اصل مبارزه با تشیّع و حکومت شیعی هم نظرند. امویان خشونت شدیدی داشتند همان ها بودند که کعبه را به منجنیق بستند و به مدینه حمله کردند و نهایت شقاوت و سنگدلی را انجام دادند و قضیه کربلا خود حکایت دیگری است. امّا عبّاسیان با سیاست نرم تری عمل می کردند، اکنون هم تکفیری های عبّاسی در مناطق تحت کنترل، مدارس پسرانه و دخترانه تأسیس کرده اند و مراکز خدماتی متعدّدی را راه اندازی کرده اند تا به نحوی رضایت مناطق متصرفه را جلب کنند و خشونت آن ها عمومی و همگانی نیست.

طرف دیگر قضیه کشورهای مداخله گر هستند که هر یک به نیّت خاصی وارد این گود شده اند. مثلاً قطر برای آنکه به عنوان بازیگر فعال در نظام بین الملل شناخته شود برای تکفیری ها، خصوصاً داعش هزینه می کند، اما توفیق چندانی نداشته است. از تنگه هرمز که عبور کنیم کسی کشوری به نام قطر نمی شناسد تا نقش آن را ببیند. ترکیه به دنبال احیای امپراتوری عثمانی است و احمد داود اوغلو با نوشتن کتاب “عمق استراتژیک” رؤیای تشکیل امپراتوری عثمانی را می بیند غافل از آنکه شرایط آن اصلاً فراهم نیست و بعید اندر بعید است. عربستان می خواهد از یک سو نقش پدرخواندگی تکفیری ها را داشته باشد تا بتواند در صورت لزوم آن ها را مهار و کنترل کند که فکر حمله به مکّه و مدینه را از سر آن ها بیرون بیاورد و از سوی دیگر می خواهد از آن ها استفاده ابزاری کند و علیه تشیّع و کشورهای شیعه حاکم به کار گیری کند.

وجود مشکل

زمانی که داعش فعالیت خود را آغاز کرد یک نقشه راه برای خود در نظر گرفت که بر اساس آن طی سه ماه بشار اسد از صفحه سیاسی محو می شد. امّا اکنون که شش سال از آن زمان می گذرد هنوز رؤیای آشفته آن ها تعبیر نشده و حکومت اسد به مراتب قوی تر از قبل شده است و راه حل سیاسی به ادبیات مخالفین حکومت اسد و حامیانش سرایت کرده است. لذا پیروزی و موفقیت این گروه های تکفیری با شرایط فعلی متصوّر نیست. حال فرض را بر این می گذاریم که آن ها توانستند حکومت های قانونی در سوریه و عراق را شکست بدهند و به قول خودشان خلافت اسلامی را احیاء کنند؛ در اینجا چند مشکل بزرگ پیش می آید که به آن ها اشاره می شود ضمن اینکه همه چالش ها این ها نیستند و این ها فقط مشکلات عمده و کلی اند.

۱- امویان و عبّاسیان از دیر باز با هم اختلاف داشتند و تفکرات آن ها همسو نبوده است. تنها وجه اشتراک فکری و فلسفی آن ها غصب خلافت از خاندان پیامبر و ضدّیت با آن ها بوده است. تفکراتی که سال ها و بلکه قرن ها یکدیگر را طرد می کردند و گاه به جنگ نیز متوسل می شدند امروز نمی توانند بر سر یک سفره بنشینند و اعتماد آن ها مقطعی است و دوام ندارد، پس نمی توانند موفق شوند.

۲- امویان که تفکر نو اموی گرایی دارند مرکز خلافت خود را شام می دانند و بخشی از گروه های تکفیری در آرزوی تصرف دمشق و احیای خلافت اموی هستند در حالی که بخش دیگری از گروه های تکفیری به دنبال احیای خلافت عبّاسی در بغداد هستند و مرکزیت دمشق را به رسمیت نمی شناسند.

از آنجا که خشونت متداول ترین شیوه رفتاری آن ها است، فرضاً که پیروز هم بشوند جنگ ها و خشونت های اصلی در آن زمان به وقوع می پیوندد؛ پس نمی تواند ثبات داشته باشد.

۳- عربستان گرچه از آن ها پشتیبانی مادّی و معنوی می کند امّا به هیچ وجه حاضر نیست از امتیاز مرکزیت اسلام بگذرد و گوش به فرمان شام یا بغداد باشد. عربستان در حال حاضر از حماقت تکفیری ها بهره می گیرد امّا در باطن به شدّت با آن ها مخالف است، چون تصرف مکّه و مدینه نیز از آرزو های تکفیری هاست. اخیراً داعش مسئولیت یک عملیات انتحاری در عربستان را هم بر عهده گرفت است.

نتیجه گیری

با اندکی تعمق در نحوه عملکرد و ریشه های فکری گروه های تکفیری به این نتیجه می رسیم که این بازیگران نمی توانند نقش پاینده ای در تحوّلات آینده داشته باشند و روش رادیکالی گروه های افراطی قادر نیست افق امیدوار کننده ای را در منظر متولّیان و عاملان این اندیشه ها قرار دهد. اردوگاه یرموک در نزدیکی دمشق که زمانی محل زندگی آوارگان فلسطینی بود تا به حال ده ها بار توسط داعش و جبهه النصره دست به دست شده و این دو گروه عمده تروریستی تا به حال بیش از ۴۰۰۰ نفر از همدیگر را کشته اند. حال سؤال این است که وقتی دو گروه مسلح معارض در یک اردوگاه کوچک نمی توانند یکدیگر را تحمل کنند چطور می توانند در یک حکومت یا دولت با همدیگر کنار بیایند؟

پس این گروه ها محکوم به شکست هستند و موفقیتی نخواهند داشت. این را آمریکایی ها و بقیه حامیان گروه های تکفیری نیز متوجه شده اند. و به همین جهت است که مذاکرات صلح بین دولت قانونی سوریه و معارضین با میانجی گری سازمان ملل متحد آغاز شده است. این مذاکرات اگرچه نمی تواند کاملاً مفید و سازنده باشد امّا حداقل نتیجه اش این است که دنیا فهمیده است با افراطی گری و با زور و خشونت نمی شود به اهداف غیر عقلایی رسید.

تکفیری ها

برچسب‌ها: , , , ,

FacebookTwitterGoogle+TelegramWhatsAppLineYahoo MessengerLinkedInPinterestTumblr

مطالب مرتبط

  1. مقاومت می‌گه:

    بهتر است بگوئیم احیای موقت تفکر اموی توسط غرب برای شکست محور مقاومت

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


میدان نیوز
میدان نیوز
حوزه و روحانیت
حوزه و روحانیت
جوان انقلابی
جوان انقلابی
انقلابی شدن
انقلابی شدن
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق