جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
سرویس: سیاسی
چاپ خبر
۰۶:۰۸ - ۱۳۹۴/۰۵/۱۶
محمود فروزبخش
تقدیم به روز خبرنگار/
 تنها نویسنده است که می تواند بنویسد   

در مجموع می بینیم که سبد خبرنگاری شهر اصفهان خالی نیست و با تمام ضعف و قوت هایش بالاخره مطلبی برای ذکر دارد. اما در طرف مقابل و در بخش نویسندگی مسئله کاملا فرق می کند. در رسانه های مکتوب اصفهان ما با فقر مطلب تولیدی توسط نویسندگان حرفه ای روبه رو هستیم...

ندای اصفهان- محمود فروزبخش (کارشناسی ارشد مدیریت رسانه)/

نگارش مطلبی پیرامون روز خبرنگار طبیعتا باید درباره خبر و خبرنگاری باشد، اما من می خواهم از این فرصت استفاده کرده و درمورد رکن دوم رسانه یعنی «نویسنده» یادی کرده باشم. رسانه ها به خصوص رسانه های مکتوب دو جزء اساسی دارند؛ یکی خبرنگار که اخبار را پوشش می دهد و به طرق مختلف گفتگو تهیه می کند و دوم نویسنده. هنرمندان و ویراستاران و عکاسان را باید در مرتبه بعدی لحاظ کرد.

این نوشتار پیرامون نویسنده است. نوشتن بر دو نوع است: یکی مقالات تخصصی است؛ یعنی شخصی که سال ها در یک زمینه صاحب نظر و صاحب رای شده است و تنها در حیطه محدود خود می تواند قلم فرسایی کند. نوع دوم نوشتن عام است. این عرصه را نویسندگان حرفه ای عهده دار می شوند؛ یعنی کسانی که تخصصشان نوشتن است. یعنی خود نوشتن و خوب نوشتن برای ایشان مسئله است و در حوزه های کلی سیاسی، اقتصادی، ورزشی و فرهنگی اجتماعی نویسندگی می کنند. برای مثال در حوزه سیاست در یک طرف آقای حسین شریعتمداری و در طرف دیگر آقای عباس عبدی نویسنده سیاسی هستند و هرکسی آن ها را به نویسندگی قبول دارد ولو مرام سیاسی شان را باطل بداند. نویسندگان کسانی هستند که در موقعیت های گونان به خوبی و با زیبایی می توانند مفاهیم خود را به مخاطب انتقال دهند.

شهر اصفهان بحمدالله در حوزه خبرنگاری وضعیت کمابیش مطلوبی دارد و این به خاطر داشتن خبرگزاری های متعددی است که نیروها خبری را به کار گرفته اند. کار که باشد نیرویش هم به مرور زمان ساخته می شود. در رأس همه باید خبرگزاری باسابقه فارس را دید و پس از آن تیم ایمنا و تسنیم را با نیروهای فراوان درنظر داشت. خبرگزاری های دولتی ایسنا و ایرنا نیز در اصفهان فعال هستند. در کنار این ها خبرگزاری مهر را می بینید و باشگاه خبرنگاران جوان و البته صدا و سیما. روزنامه ها هم کم و بیش نیروی خبری دارند هرچند اندک. گروه هایی هم داریم که به صورت تخصصی در حوزه دین، فرهنگ و ورزش خبرنگاری می کنند.

خبرنگارپس در مجموع می بینیم که سبد خبرنگاری شهر اصفهان خالی نیست و با تمام ضعف و قوت هایش بالاخره مطلبی برای ذکر دارد. اما در طرف مقابل و در بخش نویسندگی مسئله کاملا فرق می کند. در رسانه های مکتوب اصفهان ما با فقر مطلب تولیدی توسط نویسندگان حرفه ای روبه رو هستیم. مطالب یا از رسانه های تهرانی کپی شده اند و یا اگر نویسنده ای اصفهانی آن را به رشته تحریر درآورده است چنان بی کیفیت است که مخاطب باهوش تشخیص داده به سمت آن نمی رود.

پس ما در اصفهان در رسانه های مکتوب چه روزنامه و چه سایت های خبری تحلیلی، مشکل چندانی در مورد خبر نداریم و هرگاه اذن داده شود و نظرتنگی ها و سخت گیری ها برداشته شود، خبرنگاران بسیار بهتر هم می توانند ظاهر شوند اما در زمینه نویسندگی دستمان خالی است و به نظر می رسد این کمبود تا سال ها برطرف نمی شود.

در اینجا من می توانم توپ را در زمین رسانه ها و اهالی قدرت و مسئولین بیندازم و از عدم ثبات در رسانه ها گلایه کنم و از بی پولی و یا نبود آزادی بنالم اما در این مجال بحث دیگری را می خواهم مطرح کنم که ناظر به خود نویسندگان است و اهمیت آن کمتر از بحث پول یا آزادی نیست.

یکی از دلایل اصلی پرهیز اصفهانی ها از نوشتن همان بحث خودسانسوری است که در این شهر بی داد می کند و الا در این عصر دهکده جهانی که بالاخره یک شخص، خاصه آن که قلمش مطرح هم شده باشد، می تواند پیامش را به اهلش برساند اما نمی رساند؛ چرا؟ عمده مطلب در خودسانسوری و محافظه کاری ذاتی اصفهانی ها است.

بگذارید مطلبی بگویم و خیال همه را راحت کنم. اساسا فرق نویسنده با دیگران در صراحت است. نویسنده هم همان چیزهایی را می بیند که ما می بینم و در همین اجتماع زندگی می کند که همه، اما او جرات و جسارت آن را دارد که لبّ مطلب را بگوید. قلم زیبا و روان البته شرط است اما جوهر نویسندگی در  صراحت و شفافیت با مخاطب است. اصفهانی حسابگر که برای پا گذاشتن به مستراح هم حساب پای چپ و راستش را دارد، کی اهل خطر است که بیاید و گلو پاره کند و حرفش را بزند. جوان اصفهانی با خودش می گوید چه کسی این اراجیف ما را می خواند و نوشته هایش را در همان دلش پاره می کند و چیزی بیرون نمی دهد. پس در چنین اتمسفر فرهنگی تولید نویسنده امری تقریبا محال است.

البته می توان راه هایی را پیشنهاد داد. اولین راه آن است که نویسنده برای خودش و کلام خودش احترام قائل باشد و آن هر دو را عزیز بداند. عزت از آن خداست و نویسنده ای که در کلامش بوی خدا پیچیده باشد باید متن خود را ارزشمند بداند و حاضر باشد که پای تلفاتش هم بنشیند. پس در گام اول – بخوانید گام صفرم- نویسنده باید سرشار از دغدغه باشد، چونان که خودش را برای هر برخوردی از جانب سایرین آماده سازد توکلت علی الله!

دومین راه این است که نویسنده، نویسنده بماند و از برای امرار معاش شغلی سطح پایین را برای خودش برگزیند و تا ابد بر همان قناعت کند. نویسنده اگر بخواهد وارد سیستم حکومتی بشود چه این رژیم و چه دیگر رژیم، دیگر نمی تواند نویسندگی کند و با قلم بتازد. کسی که در حکومت قرار می گیرد و یا جایگاهی مدیریتی را کسب می کند، ادبیاتش هم مدیریتی می شود. وظیفه روشنفکر روشنگری است و منصب های عالی و اجرایی را همگان می توانند تصاحب کنند اما این نویسنده است که تنها می تواند بنگارد و تنها خداست که می تواند بهترین قاضی باشد.

برچسب‌ها: , , , ,

FacebookTwitterGoogle+TelegramWhatsAppLineYahoo MessengerLinkedInPinterestTumblr

مطالب مرتبط

  1. ناشناس می‌گه:

    یکی از دلایل کم نوشتن اصفهانی ها در این متن ذکر شده و دلایل دیگری هم به نظر من وجود دارد

  2. اعتباریان می‌گه:

    محافظه کاری در اصفهانی ها ذاتیست؟؟!

  3. ناشناس می‌گه:

    وقتی یه اصفهانی محافظه کاری نکنه ، از در و دیوار بر سرش بلا نازل میشود ، برای همین است که محافظه کاری را ترجیح میدهد

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


میدان نیوز
میدان نیوز
حوزه و روحانیت
حوزه و روحانیت
جوان انقلابی
جوان انقلابی
انقلابی شدن
انقلابی شدن
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق