یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
سرویس: فرهنگ و هنر
چاپ خبر
۱۴:۱۴ - ۱۳۹۴/۱۱/۲۷
رضا یزدانی
کارهای خیلی خیلی بزرگ رودل می ­آورد!
 به بهانه اجرای کنسرت «آب زنید راه را» در تالار رودکی ملک شهر   

آری کار بزرگ کردن و ادای دین به انقلاب شکوهمند اسلامی و امام و شهدا خوب است اما باید راه­کار آن را بلد بود. کار بزرگ کردن فقط بزرگ کردن کار نیست که بخواهیم صد سال موسیقی انقلابی ایران را به هر لطایف الحیلی در جهاز هاضمه کنسرتمان فرو کنیم

ندای اصفهان- به قلم بی بو/

دهه فجر که می­ شود نهادهای مختلف دولتی و احیانا غیردولتی بودجه ­هایی دارند که باید در جهت بزرگ­داشتِ هرچه بیشترِ این مناسبت و نیز زنده نگاه داشتن آرمان­های امام و انقلاب در قالب برنامه هایی هزینه نمایند. برنامه­ هایی که خیلی از آن­ها تکراری، با محتوای نازل و در عین حال دارای هزینه­ های زیادی هستند. نقد تک تک این برنامه ­ها و بازشناسی سره از ناسره فرصت فراخی می­ طلبد که البته لازم است نهادهای دست اندرکار آن را انجام دهند.

اما برخی اوقات بعضی از مدیران برای برون­ رفت از این وضعیت تمامی عزم خود را جزم می کنند تا کار خیلی خیلی بزرگی انجام دهند و از آنجا که می خواهند سنگ تمام بگذارند کارهایی می­کنند که هیچ توجیه منطقی ندارند و ظاهرا هدف­شان این است که بدین وسیله با جذب مخاطبی گسترده و موج آفرینیِ حاصل از آن نشان دهند هنوز امکان برگزاری برنامه ­های فراگیر و تأثیرگذار و در عین حال بدیع و غیرتکراری (البته در ادامه همان روند قبلی) وجود دارد. در این مجال فقط نگاهی به یکی از این گونه برنامه­ ها می اندازیم و نسبت اجرای آن را با هدفش می­ سنجیم.

گذری بر یکصد سال تاریخ انقلاب های ایران در ارکستر بزرگ “آب زنید راه را

«ارکستر بزرگ “آب زنید راه را” بر یکصد سال تاریخ انقلاب های ایران گذر می­کند و در قالب قطعات مختلف موسیقی به روایت این دوران­ها می پردازد.»(+)

کنسرت آب زنید راه را

بله، تعجب نکنید. در این برنامه شما با صد سال موسیقی انقلابی ایران روبرو خواهید شد. مروری بر یک­صد سال موسیقی انقلابی ایران فقط در یک نشست که تنها پنج نفر خواننده دارد که یکی از آنها که از همه مشهورتر است آقای رضا یزدانی است و اتفاقا بسیاری از شرکت کنندگان فقط به خاطر حضور او به این برنامه آمده ­اند. گزارش این برنامه را در روزنامه اصفهان زیبا می توانید بخوانید. [شماره ۲۵۸۶، چهارشنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۴، صفحه ۱۰]

به طور خلاصه اینکه:

«سردار جنگل اولین قطعه اجرایی بود که خزایی­ فر آن را با گلچینی از تصاویر میرزا کوچک خان جنگلی در پس ­زمینه اجرا کرد. سپس نوبت به اجرای ترانه «یه مرد بود یه مرد» [از زنده یاد فرهاد مهراد] با صدای حسین زاولانه رسید و در ادامه ترانه «ای ایران» توسط رضا بصیری اجرا شد. تصنیف «سپیده» [همان ایران ای سرای امید خودمان] با پخش تصاویری از میدان نقش جهان اجرای بعدی را شامل می­شد و در ادامه رضا بصیری با «آب زنید راه را» روی صحنه آمد. قطعه آشنای «شهید» انتخاب بعدی گروه بود که صدای امیر مصیبی روی آن نشست. در ادامه نیز رضا بصیری ترانه ترکی «مارال» را به حاضران تقدیم کرد. ترانه معروف «ای ایران» انتخاب بعدی گروه بود که با صدای رضا بصیری اجرا شد [دوباره؟] اما بالاخره در اجرای هشتمین قطعه نوبت به رضا یزدانی رسید که با ترانه «حکم» شور خاصی به سالن داد. ترانه معروف «تهران» انتخاب بعدی یزدانی بود که با هم­خوانی گروهِ خودش و هم­خوانی دل­نشین حاضران [و البته پخش تصاویری از مرحوم مصدق] همراه شد. بعد از اجرای «از خون جوانان وطن» [از زنده یاد عارف قزوینی] هم نوبت به ترانه­ ای که معمولا پایان بخش اجراهای یزدانی است رسید. نام «خلیج فارس» با این ترانه در سالن طنین انداز شد و تماشاگران را سرشار از وجد و غرور کرد.»[۲]

می­ بینید که طیف و ژانر موسیقی­ های اجرا شده چنان گسترده ­است که دهان آدم از تعجب باز می­ماند. از موسیقی فولکلور آذری «مارال» تا موسیقی سنتی «سپیده»، از موسیقی پاپ سنتی «آب زنید راه را» تا پاپ راک «تهران» یا «لاله زار» و از «تَرا گَمَه میرزا کوچک خانا» تا «عمویادگار» فرهاد. آیا لازم است به ضرب و زور تمام این همه تنوع موسیقایی را در دل یک شب و یک کنسرت بگنجانیم تا تمامی شرکت کنندگان آن را از خود برنجانیم؟ از بی­ نظمیِ مفرطِ برنامه که بگذریم باید علاقه­ مندان صدا و موسیقی رضا یزدانی را یک ساعت روی صندلی به صرف انواع موسیقی محلی و سنتی که اغلبِ آن­ها را هزاران بار از رادیو و تلویزیون شنیده­ اند بنشانیم تا بتوانند سه آهنگ تکراری از او را در سبکی بسیار متفاوت از آهنگ­های قبلی به آنها بشنوانیم. پنج بار عوض شدن خواننده و رفت و آمد­های مکرر آن­ها بر روی سنِ شلوغی که فقط حدود شصت-هفتاد هم­خوان دارد اعصاب مخاطب را به کلی به هم می­ریزد. نهایتا هم از آن­جایی که گروه موسیقی همراهِ رضا یزدانی با سازهای برقی خود جایی برای خود روی صحنه ندارند به کلی درمیان صحنه محو و بین بقیه نوازندگان تار و کمانچه به دست که بیکار نشسته اند اصلا دیده نمی شوند.

آری کار بزرگ کردن و ادای دین به انقلاب شکوهمند اسلامی و امام و شهدا خوب است اما باید راه­کار آن را بلد بود. کار بزرگ کردن فقط بزرگ کردن کار نیست که اگر تا به حال کنسرت­مان یک خواننده داشت الان پنج خواننده داشته باشد و اگر همیشه در یک سبک بود الان کل صد سال موسیقی انقلابی ایران را به هر لطایف الحیلی در جهاز هاضمه آن فرو کنیم. مواظب باشید دچار سوء هاضمه نشویم. گاهی اوقات رودل کردن باعث سنگ کوب می­شود.

در پایان استدعای عاجزانه دارم فقط یک نفر به من بگوید ترانه ترکی «مارال» را کجای این صد سال ترانه انقلابی می­توانم بگذارم؟

برچسب‌ها: , , , ,

FacebookTwitterGoogle+TelegramWhatsAppLineYahoo MessengerLinkedInPinterestTumblr

مطالب مرتبط

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


میدان نیوز
میدان نیوز
حوزه و روحانیت
حوزه و روحانیت
جوان انقلابی
جوان انقلابی
انقلابی شدن
انقلابی شدن
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق