جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
چاپ خبر
۰۸:۴۶ - ۱۳۹۴/۰۹/۲۴
محمدرضا صادقی
گفتگو با محمدرضا صادقی، مخترع و پژوهشگر برتر
 خدمت سربازی و علل کاهش رشد علمی کشور/ جام زهری برای نخبگان   

آرزوی من این است که ببینم یک بیمارستان به آن دستگاهی که من ایده آن را داده ام مجهز شده و مشغول کمک رسانی است. اکثر کسانی که در این زمینه مشغول کار هستند برعکس آن چیزی که به نظر می رسد (پول و مسایل مالی)، آرزویشان این است که اختراعی را که ثبت کرده اند در جامعه ببینند...

ندای اصفهان- امیرحسین هراتیان:

باز هم روز پژوهش فرا رسید، امسال هم مثل سالهای قبل، اما آیا وضعیت پژوهشگران کشور ما در این مدت تفاوتی داشته است؟ آیا روند مهاجرت نخبگان یا به اصطلاح فرار مغزها کندتر شده؟ نوع نگاه ما نسبت به این موضوع چقدر تغییر کرده است؟ اجازه دهید برای یک بار هم که شده بجای برپا کردن همایش های پر زرق برق و دهان پر کن، پای درد و دل پژوهشگران شهرمان بنشینیم و از مشکلاتشان بشنویم. چه فرصت هایی را تا به حال بخاطر کمبود منابع از دست داده اند؟ چه بی مهری هایی از مسئولین دیده اند؟ بعید است که این قبیل سوالات به تقدس امر عزیز و واجب خدمت سربازی خدشه ای وارد کند اما نخبه و پژوهشگر ما بعد از اتمام زمان سربازی چقدر مایل خواهد بود تا در کشورش بماند و به مردم آن خدمت کند و اگر قرار است کشورش را ترک کند با چه خاطره ای این کار را خواهد کرد؟ ای کاش میشد به مسئولین و تصمیم گیرندگان این حوزه این مطلب را فهماند که روش هایشان غلط است و چقدر در ایجاد حس دلزدگی در نخبگان این مرز و بوم نقش دارند.

خدمت سربازی

«محمدرضا صادقی» و «سجاد قاسمی» به نمایندگی از مخترعان و پژوهشگرانی که در حال گذراندن خدمت سربازی هستند صحبت می کنند.

گفتگو با سجاد قاسمی را اینجا بخوانید.

ابتدا به سراغ «محمدرضا صادقی» رفتیم، ساکن اصفهان است و در یکی از پادگان های این شهر در حال انجام خدمت سربازی است.

ندای اصفهان: سلام اگر ممکن است کمی از خودتان بگویید تا خوانندگان ما آشنایی بیشتری پیدا کنند.

محمد رضا صادقی: من محمدرضا صادقی هستم. مهندسی تجهیزات پزشکی خوانده ام و مدت سه سال هم در مرکز فناوری دانشگاه اصفهان در هسته مهندسی پزشکی فعال بودم که اسمش موسسه علم و فناوری صدرا بود. من و همکارانم در این چند سالی که در این مرکز مشغول فعالیت بودیم، توانستیم چند دستگاه بسازیم و چند مقاله بنویسیم که در کنفرانس های مختلفی ارایه شدند و چندتایی هم ثبت اختراع داشتیم. کلیات مساله همین بود.

ندای اصفهان: الآن مشغول چه کاری هستید؟

– الآن که به خاطر خدمت سربازی کار زیادی نمی توانم انجام دهم، ولی باز هم کار می کنم. چند دستگاه پزشکی هست که از طرف دانشگاه اصفهان مشغول کار روی آنها هستیم. مثلا یکی از آنها دستگاه شبیه ساز رحم است که برای دانشکده داروسازی دانشگاه اصفهان ساختم، آزمایش کردند و نتیجه هم گرفتند و ثبت اختراع هم شد و یک مقاله هم بر اساس آن نوشتم. الآن هم در حال استفاده از آن هستند. ولی برای تجاری سازی آن فرصت نشد که اقدام کنم، مجبور شدم که به خدمت سربازی بروم.

ندای اصفهان: بسیار عالی، در خدمت سربازی چه مسئولیتی دارید، آیا مسئولیتی که دارید مربوط به رشته خودتان هست؟

– نه …نه… اصلا هیچ ربطی به هم ندارند. از زمین تا آسمان تفاوت دارند.

ندای اصفهان: به نظرتان این مساله می تواند به شما و کشورمان و این تخصصی که دارید ضربه وارد کند؟

– در این دوسالی که ما خدمت می کنیم نه ما می توانیم استفاده ای به آن ارگانی که در آن خدمت می کنیم برسانیم و نه خودمان می توانیم تجربه ای کسب کنیم و در کل چندان اهمیتی به این موضوع داده نشده. من حتی زمانی تهران بودم، ستاد نیرو و به آنها گفتم که من پروتز دست ساخته ام که نمونه خارجی آن حدود سیصد میلیون تومان برای کشور هزینه دارد. این پروتز کاملا مکانیکی است و کنترل حرکت دارد و از محلی که دست قطع شده باشد می توان آن را طراحی کرد و ساخت. سه سال پیش جایگزین یک انگشت را با مبلغ دوازده میلیون تومان وارد می کردند. ما این را ارایه کردیم و به مسئولین گفتیم که می توانیم با قیمت یک صدم یعنی سه میلیون تومان بسازیم و در اختیار مردم قرار بدهیم ولی خب متاسفانه نشد و مجبور شدم که به خدمت سربازی بروم و از طرفی هم با خودم گفتم شاید در خدمت سربازی استفاده بیشتری داشته باشد چون افراد ممکن است که در برخورد با مین یا هر مشکل دیگری که برای دستشان پیش بیاید و نقص عضو اتفاق بیافتد، می توانستیم برای آنها این پروتز را بسازیم و خود من هم خیلی علاقه داشتم که این طرح به ارتش برسد ولی خب استقبالی نشد.

ندای اصفهان: فکر می کنید چرا ارتش به انجام چنین کاری تمایلی نشان نداد؟

– این طور که من برداشت کردم اصلا روی این مسائل مدیریت خوبی نیست، به یک مخترع یا کسی که ایده ای برای انجام کاری دارد بهایی نمی دهند. امکانات دارند، البته من امکانات خاصی هم نمی خواستم فقط همین که اجازه دهند که روی این موضوع کار کنم و هر امکاناتی هم که لازم بود می توانستم هماهنگ و آماده کنم. فقط کافی بود که از من بخواهند و زمان ارایه را مشخص کنند. ما دستگاهی ساختیم برای بچه هایی که برایشان مشکلات درسی پیش می آید، چون این موضوع بر می گردد به دوران کودکیشان و اگر در همان زمان کودکی این مشکلات حل شود دیگر نه بیش فعالی آزارشان می دهد و نه مشکلات درسی و روحی روانی برایشان پیش می آید و خیلی کمک کننده است. ما قصد داشتیم این دستگاه را ارایه کنیم که باز هم این امر میسر نشد متاسفانه.

ندای اصفهان: آیا درحال حاضر از وضعیت مالی خودتان راضی هستید؟

– حقیقتا نه، اگر وضعیت مالیم خوب بود که تمام این کارها را خودم انجام می دادم.

ندای اصفهان: فکر می کنید دولت و یا مسئولین به آن اندازه ای که باید به پژوهشگران بهاء می دهند که شما آن کاری را که لازم است برای کشور انجام دهید؟

– نکته ای را به شما عرض کنم. تنها امکاناتی را که من از این ارگان می خواستم این بود که اجازه دهند وقتم را برای این موضوع صرف کنم؛ متوجه هستید؟ فقط در همین حد انتظار داشتم ولی خب همین هم اتفاق نیفتاد.

ندای اصفهان: تا حالا شده که به مهاجرت و رفتن از ایران فکر کنید؟ یا خیر؟

– قبل از خدمت هم این موضوع چند بار اتفاق افتاد، مثلا من یک دستگاه کنترل دما ساختم که مربوط به اطفال بود که از تشنج جلوگیری می کرد. ما این دستگاه را در نمایشگاه تهران ارایه کردیم. یک توریست این دستگاه را دید، آدرس ایمیل من را گرفت و بعد از چند روز تماس گرفت و مقدمات سفر من به این کشور (سوئیس یکی از قطب های مهندسی پزشکی) را فراهم کرد. ولی خب من دوست داشتم که بمانم داخل کشور و حس می کردم که اگر همینجا بمانم بهتر است ولی با این شرایطی که دارد پیش می رود… کمی دلخورم از اینکه اهمیتی داده نشد.

ندای اصفهان: فکر می کنید مردم چطور می توانند به شما کمک کنند؟

– تبلیغات خیلی خوب است. مثلا در دانشگاه که بودیم چند بار از ما مصاحبه گرفتند و در روزنامه کیهان و خبرگزاری های ایرنا و ایسنا و حتی در شبکه تلویزیونی استانی در اخبار علمی فرهنگی یکی از مصاحبه ها پخش شد و به این ترتیب مردم متوجه می شدند. مثلا یکی از اختراعات من کفشی بود که به افراد نابینا برای راه رفتن کمک می کرد. وقتی این خبر در شبکه خبر و رادیو پخش شد خیلی ها با من تماس گرفتند، بعضی تشکر کردند و بعضی ها می خواستند که من برایشان این نوع کفش را بسازم. به همین خاطر است که فکر می کنم مردم و افراد جامعه کم نمی گذارند. ولی خب یک سری حمایت ها باید باشد تا این دستگاه ساخته شود. چون جوانی که الآن ابتدای کار است بعد از مدتی که کار کرد، مشکلات طرح از یک طرف و کم توجهی مسئولین هم از طرف دیگر باعث می شود تا کم کم دلزده شود و از این مسیر فاصله بگیرد.

ندای اصفهان: آرزوی شما به عنوان یک محقق چیست؟

– آرزوی من این است که ایده هایم را روزی در جامعه ببینم. ببینم که یک بیمارستان به آن دستگاهی که من ایده آن را داده ام مجهز شده و مشغول کمک رسانی است. اکثر کسانی که در این زمینه مشغول کار هستند برعکس آن چیزی که به نظر می رسد (پول و مسایل مالی)، آرزویشان این است که وسیله ای که ساخته اند و یا اختراعی را که ثبت کرده اند را در جامعه ببینند، هدف اصلی آنها خدمت رسانی است. من با خیلی از این افراد رابطه داشته ام و به نظر من بیشتر خدمت رسانی مد نظر این افراد است. همین که من ببینم که بچه ای که قرار بوده است که تشنج کند و اعصاب او مشکل پیدا کند و نقص عضو بشود مثلا بینایی خودش را از دست بدهد، حالا با کمک دستگاه من این اتفاق نیفتاد. همین برای من کافی است.

ندای اصفهان: ان شاالله این گفتگو اثرگذار باشد. صحبت پایانی اگر دارید بفرمایید.

– ممنون از شما که پیگری کردید و مطمئنا تاثیرگذار خواهد بود.

 

برچسب‌ها: , , , ,

FacebookTwitterGoogle+TelegramWhatsAppLineYahoo MessengerLinkedInPinterestTumblr

مطالب مرتبط

  1. معترض می‌گه:

    مشکلات نخبگان یکی دو تا نیست
    سربازی از مهمترین شان است
    چرا دو سال از عمر ما را به زور از ما میگیرن؟

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


میدان نیوز
میدان نیوز
حوزه و روحانیت
حوزه و روحانیت
جوان انقلابی
جوان انقلابی
انقلابی شدن
انقلابی شدن
اصفهان شرق
اصفهان شرق
تبلیغات
تبلیغات
گفتمان نیوز
گفتمان نیوز
وعده صادق
وعده صادق