جمعه ۱۵ آذر ۱۳۹۸
اخبار اصفهان
سرتیتر اخبار
سرویس: سیاسی
چاپ خبر
۰۸:۰۳ - ۱۳۹۸/۰۶/۲۴

ناگفته های انقلاب در گفتگو با سید علی اکبر پرورش/ تنها رضای خدا در نظرم بود

یک روز که خدمت امام رسیدیم پیشنهاد شد کسی مسائل را خدمت امام توضیح بدهد. مرا برای این کار انتخاب کردند، چون از مجلس و کمی آزادتر از دیگران بودم. حدود ۴۵ دقیقه تمام واقعیات را شرح دادم و همه توهین های بنی صدر را بیان کردم...

به گزارش ندای اصفهان، گفت وگویی که در پی می آید در سالیان میانی دهه ۷۰ و در دورانی که مرحوم استاد علی اکبر پرورش هنوز در تهران می زیست با ایشان انجام شده است که طی آن به بیان پاره ای از خاطرات خویش از وقایع سیاسی دهه اول انقلاب پرداخته اند.

با طلب علو درجات و رضوان خاص ربوبی برای استاد پرورش، شما را به مطالعه این مصاحبه پرنکته که در مجله پاسدار اسلام دیماه سال ۱۳۹۲ شماره ۳۸۵ به چاپ رسیده است دعوت می کنیم. امید آنکه مقبول افتد.

***

باتشکر از حضرتعالی به لحاظ شرکت در این گفت وگو، بفرمائید که فعالیت های قبل از انقلاب شما در چه زمینه ای بود؟

– سید علی اکبر پرورش: بسم الله الرحمن الرحیم. من قبل از انقلاب کارم دبیری دبیرستان ها و دانشسراها و تدریس در آموزش و پرورش بود. در کنار آن فعالیت های سیاسی هم می کردم. قبل از انقلاب چندین بار به خاطر فعالیت های سیاسی و سخنرانی های مذهبی توسط ساواک دستگیر شدم و در آخرین باری که دستگیر شده بودم با عنایت خداوند و همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی آزاد شدم.

آقای پرورش! شما با شهیدآیت الله بهشتی مدت زیادی محشور بودید. سوابق آشنایی شما با این شهید مظلوم از کجا شروع شد؟

– من با شهید بهشتی از دوران جوانی آشنا شدم. ایشان در دوران طلبگی به اصفهان می آمدند و چون با ایشان هم محله ای و در محله چهارسوق بودیم، به همین خاطر روابط نزدیک تری داشتیم. شهید بهشتی به هنگام سفر به اصفهان نوجوانان محله را در مسجدی جمع می کردند و برای آنها مسائل اسلامی و قرآنی را توضیح می دادند و جوانان را هم با کارهای تشکیلاتی آشنا می ساختند. من هم چون در فراگیری مسائل قرآنی استعداد داشتم، مورد لطف و محبت زیاد ایشان قرار می گرفتم و از این رو ارتباط بنده با شهید بهشتی روز به روز بیشتر می شد.

پس از مدتی وارد آموزش و پرورش شدم و انس بیشتری با این شهید بزرگوار داشتم و در جلساتی که روزهای چهارشنبه در تهران برگزار می شد من هم گاهی شرکت می کردم. پس از چندی به خاطر ارتباط و همفکری با این شهید، فعالیت های سیاسی را در اصفهان زیر نظر ایشان انجام می دادم. شهید بهشتی برای کمک به خانواده شخصیت ها و افرادی که دستگیر می شدند پول هایی را در اختیارم می گذاشتند که بین خانواده آنان تقسیم می کردم.

با شهید مطهری هم سابقه آشنایی داشتید و این شهید بزرگوار در کتاب سیری در نهج البلاغه هم از شما ذکر خیری کرده اند. علت ذکر نام جنابعالی از سوی شهید مطهری چه بود؟

– قبل از انقلاب به اغلب شهرهای کشور برای سخنرانی سفر می کردم و شاید شهری نباشد که من قبل از انقلاب در آن سخنرانی نکرده باشم. در ماه های نزدیک به پیروزی انقلاب که شهید مفتح جلسات سخنرانی را در مسجد قبا برگزار می کرد، بنده هم یکی از سخنران های آنجا بودم و چون شهید بهشتی و شهید مطهری هم در آن زمان از سخنرانی ممنوع بودند در جلسات مسجد قبا شرکت می کردند. شهید مطهری از سال های قبل از انقلاب به من محبت داشتند و هر وقت به اصفهان می آمدند خدمتشان می رسیدم.

اما در مورد این که چگونه شد اسم مرا در کتاب سیری در نهج البلاغه آورده اند، عرض می شود شبی شهید مطهری در منزل ما بودند. صبح روز بعد با شهید مطهری در یک محفل بزرگ علمی در شهر نجف آباد شرکت کردیم. در آنجا بحثی از زهد به میان آمد و در باره زهد تعبیری کردم که شهید مطهری خیلی پسندید. گفتم به نظر من می رسد زهد در اسلام یعنی برداشت کم و بازدهی زیاد.

وقتی این جمله را گفتم ایشان شادمان شد و به من عنایت کرد. خدمتشان عرض کردم جزوه ای هم در این زمینه نوشته ام. ایشان در آن مجلس زیاد ننشستند و به من فرمودند: «بلند شوید و با هم به اصفهان برویم و آن جزوه را بدهید تا ببینم». وقتی شهید مطهری جزوه را دید پسندید و گفت: «من در کتاب سیری در نهج البلاغه از شما نام می برم». این جزوه خدمت ایشان بود و بعد از شهادتشان توسط فرزندشان به من برگردانده شد.

وقتی انقلاب پیروز شد، کجا بودید؟

– در آن روز در زندان بودم. از ماه ها قبل از پیروزی انقلاب بنده را به عنوان تلاش برای ایجاد عدم امنیت و اخلال در امور کشور دستگیر کرده بودند.

اولین سِمتی که بعد از پیروزی انقلاب به شما محول شد، چه بود؟

– پس از پیروزی انقلاب کمیته ای برای ایجاد نظم و امنیت در اصفهان به وجود آمد و در آنجا بنده را به عنوان مسئول کمیته شهر اصفهان انتخاب کردند.

مردم اصفهان در انقلاب و جنگ نقش بزرگی داشته اند. این مردم را چگونه دیده اید؟

– اصفهان شهری است که ریشه های فرهنگی در آن عمیق است و مردم آن از فهم و آگاهی بالایی برخوردارند. در مسائل دقیق و حسابگرانه وارد می شوند. در جنگ هم برای جبهه ها پشتوانه خوب و حماسه آفرین ترین شهدا از اصفهان بودند. پرجمعیت ترین شهدا به نسبت جمعیت مربوط به اصفهان بود و همین عوامل امام را به این تعبیر کشاند که فرمودند: «کجای دنیا شهری مثل اصفهان پیدا می کنید؟»

برگردیم به خاطراتتان. مسئولیت های بعدی تان در نظام جمهوری اسلامی چه بود؟

– در ماه های اول بعد از پیروزی انقلاب از طرف مردم اصفهان برای نمایندگی مجلس خبرگان که برای تدوین قانون اساسی تشکیل شده بود انتخاب شدم و مدت سه ماه در مجلس خبرگان در خدمت بزرگانی همچون شهید مظلوم آیت الله بهشتی در حد توان فعالیت کردم.

پس از چند ماه در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی از سوی مردم به عنوان نماینده اصفهان انتخاب شدم. پس از آن مدت سه سال و نیم مسئولیت وزارت آموزش و پرورش را عهده دار بودم.

در سومین و چهارمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی مجدداً به عنوان نماینده مردم اصفهان برگزیده شدم.

با چه انگیزه ای در انتخابات های ادوار گوناگون مجلس و نیز میاندوره ای ها، ثبت نام می کردید؟

– در مورد علل حضورم در مجلس نکته مخفی و پنهانی ندارم که بخواهم برای تشریح آن زیاد صحبت کنم. انگیزه من همان مواردی است که از دوره اول مجلس اعلام کرده بودم و معتقد بودم می توانم در مسئله قانون گذاری و به ویژه در رشته تخصصی خودم یعنی مسائل فرهنگی و آموزشی نقش مؤثری در تدوین قوانین داشته باشم. همچنین توانایی انجام وظیفه نظارتی را در خود می دیدم.

شاید بهتر بود که از آغاز این پرسش رامی پرسیدیم که یک نماینده مجلس ازدیدگاه شما چه رسالتی دارد؟

– از نظر قانونی یک نماینده باید در کارهای قانون گذاری شرکت فعال داشته و برای تدوین یک قانون جامع کوشا باشد. علاوه بر آن بر قانونی که در کشور اجرا می شود نظارت کند تا به بهترین وجه اجرا شود، اما در کنار این دو وظیفه اگر فردی به کار و مشکلات مردم و حوزه انتخابیه اش کاری نداشته باشد به طور طبیعی نمی تواند قانون گذار خوبی باشد.

یک نماینده باید مشکلات مردم را لمس کند و برای رفع آنها طرح و برنامه داشته باشد و برای درمان نارسایی ها دستگاه های اجرایی را بسیج کند که این مسائل هم بخشی از وظایف نظارتی نماینده محسوب می شود.

در سال ۵۹ برای انتخاب نخست وزیر هیئتی از سوی مجلس تعین شد و شما یکی از اعضای آن جمع بودید. این هیئت چرا و چگونه تشکیل شد؟

– کار انتخاب نخست وزیر به بن بست رسیده بود و بنی صدر به سادگی حاضر نبود کسی را معرفی کند و می خواست سلامتیان را معرفی کند، ولی مجلس نمی پذیرفت. چون کار به درازا کشید امام اعتراض فرمودند. بنی صدر مجبور شد حکمیتی را از مجلس بپذیرد. پیشنهاد کرد چند نفر انتخاب شوند و فردی را برای نخست وزیری معرفی کنند.

مجلس پنج نفر مرکب از حضرت آیت الله خامنه ای، حضرات آقایان هاشمی رفسنجانی، امامی کاشانی، یزدی و بنده را برای این کار انتخاب کرد. بنی صدر نپذیرفت مقام معظم رهبری که در آن زمان نماینده مردم تهران بودند و همچنین آقای هاشمی عضو هیئت باشند. در نتیجه سه نفر دیگر کار را شروع کردند.

پس از یک ماه بحث و بررسی چهارده نفر برای احراز پست نخست وزیری کاندیدا شدند و این هیئت در نهایت به مرحوم شهید رجایی رسید، ولی بنی صدر با این مرد بزرگ برخورد زشت و زننده ای کرد، اما شهید رجایی با اخلاق و متانت رفتار شایسته ای از خود نشان داد و بالاخره به مجلس معرفی شد و رأی بالایی را هم کسب کرد.

آقای پرورش! شما در سال های اول جنگ از سوی مجلس به عنوان نماینده در شورای عالی دفاع شرکت می کردید. از آن دوران خاطره ای تعریف کنید.

– در اوایل جنگ به فرمان امام مجلس دو نفر نماینده در شورای عالی دفاع انتخاب کرد که بنده و شهید محمد منتظری انتخاب شدیم و مدت ها در خدمت مقام معظم رهبری که آن روز نماینده امام در شورا بودند و همچنین آقای هاشمی رفسنجانی، شهید رجایی و دیگر دوستان حضور داشتند.

بنی صدر مسئول شورای عالی دفاع بود. خاطرات زیادی از ملاقات ها با حضرت امام دارم. یک شب که برای شرکت در جلسه شورای عالی دفاع به پایگاه وحدتی دزفول رفته بودیم، بنی صدر برای تحقیر آقایان دستور داده بود که آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی را بازرسی بدنی کنند و پاسداران آنها را هم راه ندهند و این خیلی برای ما دردناک بود.

به هنگام بازرسی بعضی از پاسداران ناراحت شدند و چون دیدند کار به جای باریک می کشد، دیگر دستور دادند مقام معظم رهبری و آقای هاشمی را بازرسی نکنند، اما یک قدری به هنگام ورود معطل کردند. بعد از اتمام جلسه هم یک پتو به این آقایان دادند و اجازه ندادند برای استراحت در پایگاه وحدتی بمانند، لذا این بزرگان برای استراحت به مدرسه ای در شهر دزفول رفتند و در کنار بسیجی ها خوابیدند.

نکته تأسف بار این بود که بنی صدر تحقیرها می کرد و زودتر از همه نزد امام می رفت و از آقایان شکایت می کرد. وقتی خدمت امام می رسیدیم ملاحظه می شد بنی صدر حقایق را وارونه جلوه داده است و این بیشتر انسان را آزرده می کرد.

یک روز که خدمت امام رسیدیم پیشنهاد شد کسی مسائل را خدمت امام توضیح بدهد. مرا برای این کار انتخاب کردند، چون از مجلس و کمی آزادتر از دیگران بودم. حدود ۴۵ دقیقه تمام واقعیات را شرح دادم و همه توهین های بنی صدر را بیان کردم و گفتم بنی صدر در جایی زندگی می کند که هنوز حالت کاخ دارد و مجسمه ای عریان در باغ وجود دارد. امام که اینها را شنید، فرمود: «عجب! بنی صدر که خلاف آن را برایم گفته است».

در این جلسه مقام معظم رهبری از نحوه کارها و برخوردهای بنی صدر بسیار پریشان بودند و شعری را خطاب به امام خواندند: «من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان/ قال و مقال عالمی می کشم از برای تو»

آیت الله خامنه ای که به همراه قطره اشکی این شعر را برای امام خواند، دیدم در آن لحظه نگاه امام به طرف ایشان خیلی عجیب است. آن نگاه عمیق، جانگداز و در عین حال پر مهر بود. امام خطاب به آیت الله خامنه ای فرمودند: «جناب آقای خامنه ای من هم ادراک دارم و می فهمم» و این نگاه نافذترین نگاه امام در بین صدها نگاهی بود که دیده بودم.

در چند دوره ای که نماینده مردم اصفهان بودید برای حل مشکلات مردم چه کردید؟

– مشکلات مردم انواع و اقسام دارد. یک بخش مسائل شخصی و بخش عمده ای از آن مسائل عمومی است. برای مشکلات عمومی نظیر گرانی، امنیت و… تلاش می شد تا دستگاه های اجرایی را برای حل آنها بسیج کنیم و خودمان هم برای ارائه راه حل آنها همفکری می کردیم. از سوی دیگر چون تجربه کاری ام مسائل فرهنگی بود، در این زمینه سعی می کردم برای دانش آموزان جلسات متعدد پاسخ به سئوالات برگزار کنم و به نارسایی های فرهنگی آنها شخصاً رسیدگی کنم.

در اطراف اصفهان نیز تعداد زیادی روستا و بخش وجود دارد که جزو موارد تحت پوشش حوزه انتخابیه بود که اغلب مشکلات مقطعی مانند آب، آسفالت معابر، مدرسه و برخی مسائل کشاورزی مانند کمبود کود، سم و… داشتند که برای حل اینها در حد توان تلاش می کردم.

در مجلس چهارم شما مسئول جلسه نمایندگان حزب الله بودید. این جمع چگونه به وجود آمد و کار آن چه بود؟

– این جمع همان چیزی بود که به آن فراکسیون می گویند. این جلسه هر دو هفته یک بار تشکیل می شد و برای مشکلات سیاسی و اقتصادی کشور اندیشه می کرد و تصمیم گیری مقتضی را انجام می داد. در این جلسه وزرا دعوت می شدند و به سئوالات نمایندگان پاسخ می دادند. در مجموع یک مجمع فعال برای هماهنگی و پیگیری مسائل و مرکزی برای تشکل و هماهنگی افکار برادران و خواهران نماینده حزب الله و پاسداری از حریم ولایت و امامت خیلی کوشا بود.

شما سال ها در حزب جمهوری اسلامی فعالیت می کردید. مسئولیتتان چه بود و یک حزب خوب را چگونه تعریف می کنید؟

– در حزب جمهوری اسلامی عضو شورای مرکزی بودم و پس از شهادت شهید بهشتی و در زمان دبیرکلی حضرت آیت الله خامنه ای قائم مقام حزب بودم. از قبل از انقلاب به کارهای تشکیلاتی علاقه زیادی داشتم و معتقدم حرکت انسان آن وقت بالنده می شود که در تشکیلات شکل بگیرد. مراد از حزب هم همین است که انسان های همفکر و هم اندیشه را دور هم جمع و سعی کند هدف متعالی و ارزشمند رساندن رسالت اسلامی را به جان تشنه کامان فعال تر و شکوفاتر به دیگران برساند.

در حال حاضر در کدام تشکیلات عضو هستید و سمتتان چیست؟

– هم اکنون در جمعیت مؤتلفه اسلامی عضویت دارم و قائم مقام دبیرکل هستم.

چطور شد جمعیت مؤتلفه را برای فعالیت انتخاب کردید؟

– مؤتلفه از سابقه دارترین تشکل های اسلامی ایران است. هم خوش نام و هم خوش سابقه است و در آن عناصر انقلابی و مبارز حضور دارند. قبل از تشکیل حزب جمهوری اسلامی جمعیت مؤتلفه به وجود آمد و سابقه شروع آن به آغاز نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام می رسد. پس از پیروزی انقلاب که حزب جمهوری اسلامی را شهید بهشتی به همراه شخصیت هایی مانند آقای هاشمی، شهید باهنر و آیت الله خامنه ای تأسیس کردند جمعیت مؤتلفه سعی کرد خودش را در اختیار حزب جمهوری اسلامی قرار بدهد و با آن همکاری کند.

بعد از این که حزب تعطیل شد آقای عسگراولادی از حضرت امام سئوال کردند الان که حزب تعطیل شده است آیا اجازه می دهید فعالیت مؤتلفه را شروع کنیم و با اجازه حضرت امام کار مؤتلفه دوباره آغاز شد. چند سال قبل هم آقای عسگراولادی از بنده برای عضویت در مؤتلفه دعوت کردند و من هم چون افراد این تشکیلات را پرسابقه و باارزش می دانستم، لذا عضویت را پذیرفتم و در شورای مرکزی مؤتلفه مرا به عنوان قائم مقام دبیرکل جمعیت انتخاب کردند.

با اجازه شما کمی از مسائل سیاسی فارغ می شویم و به مباحث اخلاقی بپردازیم. ما شما را یک فرد عارف و اهل اخلاق می دانیم. عرفان یعنی چه؟

– این حسن ظن شماست که مرا این طور می شناسید، اما بنده خودم را نه عارف و نه اهل عرفان می دانم، ولی گاهی در این زمینه جملاتی را بر اساس علاقه و شوق و ذوق عرض می کنم.

در مورد عرفان می دانید که جوهره و مخ عرفان عشق به خدای متعال است و اینکه انسان چگونه و از چه راه هایی برای تقرب به ذات آن عزیز بهره مند شود و «فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» را درک کند، جوهر بحث های عرفان را تشکیل می دهد.

بزرگ ترین مشخصه عرفان واقعی چیست؟

– بزرگ ترین مشخصه عرفان واقعی ملاقات خداوند است. قرآن کریم می فرماید: «مَن کانَ یرْجُو لِقَاء اللَّهِ»(۱) چون هدف از بهشت هم لقای خداوند است. دو وجود مبارک ما را به این ملاقات رهبری می کنند، یکی وجود مقدس پیامبر اکرم(ص) که قرآن مجسم و دیگری قرآن کریم که پیامبر مکتوب است. این دو وجود ارزشمند و ائمه طاهرین راهگشای ما به سوی خداوند هستند.

راه ورود به قرآن چگونه است؟

– راه ورود به قرآن زیاد است. یکی قرآن می خواند که بگوید قرآن را می توانم بخوانم، دیگری بیان می کند تا علم خود را بروز بدهد. بعضی با صوت می خوانند تا قرآن را زیبا جلوه بدهند، اما قرآن اینها نیست و کسی از این طریق نمی تواند طرفی ببندد. تنها راهی که وجود دارد تا انسان از قرآن بهره ببرد این است که انسان خود را مریض ببیند و در حقیقت مریض به دنبال درمان است.

قرآن فرموده است من دوای درد مریض هستم. اگر انسان خود را مریض بداند و برای درمان بیماری خود به دنبال شفا از این کتاب مقدس باشد، به نظر من بهترین راه برداشت و استفاده از قرآن را یافته است.

شما در مطالب خود از شعر زیاد استفاده می کنید. چقدر به شعر علاقه دارید؟

– از شعر مختصری بهره مند هستم و مقداری از اشعار شعرای بزرگ را از حفظ دارم. شاید حدود ۵۰ هزار بیت شعر عربی و فارسی را حفظ هستم.

شاعران مورد علاقه شما چه کسانی هستند؟

– به سادگی نمی توان شاعران بزرگ را معرفی کرد، زیرا هر کدام از شعرای بزرگ در بعدی از ابعاد قدرتمند و توانا هستند، اما در عالی ترین سطح از شعرایی که مورد علاقه همگان قرار دارند نظامی گنجوی، سعدی، حافظ، فردوسی و… در پایه نخستین شعر فارسی هستند، اما خود من به اشعار مولوی علاقه خاصی دارم. معتقدم این مغز بزرگ و اندیشه عظیم قرون و اعصار انسانی بود که سخت ترین مطالب را با بهترین وجه و ساده ترین زبان بیان کرده است و شخصیتی عظیم تر از مولوی در بین متفکرین نمی شناسم.

من با اشعار مولوی و حافظ بیشتر مأنوس هستم و در مورد زیباترین شعر معتقدم همه سرایندگان آنگاه که همه حرف های خود را زدند، عظیم ترین شعری که می سرایند، سکوت است. این عالی ترین مرحله کمال یک شاعر است.

به طور مثال نظامی گنجوی می گوید:

«سراینده ای داشتم در نهفت

که با من سخن های پوشیده گفت

کنون این سراینده خاموش گشت

مرا نیز گفتن فراموش گشت»

و یا پروین اعتصامی می گوید:

«اینکه خاک سیه اش بالین است

اختر چرخ ادب پروین است

هر که باشی و هر جا برسی

آخرین منزل هستی این است

صاحب آن همه گفتار امروز

سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند

دل بی دوست بسی غمگین است»

آقای پرورش! حضرتعالی یک شخصیت فرهنگی هستید. وضعیت فرهنگی کشور را چگونه ارزیابی می کنید؟

– ما در کشورمان شخصیت های فرهنگی صاحب فکر زیاد داریم، اما اینها به اعتبار خصوصیاتشان از اول انقلاب جذب کارهای جاری و اجرایی شدند و فرهنگ کشور از وجود این شخصیت ها بی بهره مانده است و یا اگر بهره می گیرد بسیار کمتر از توان این بزرگان است. تعدادی از شخصیت های فرهنگی هم در اوایل انقلاب شهید شدند. در نتیجه عناصری که قبل از انقلاب در جهت مقاصد خودشان کار فرهنگی می کردند وقتی صحنه را خالی دیدند از آنجا که دل خوشی از نظام نداشتند، شروع به کار فرهنگی کردند و کارهای مربوط به فیلم، هنر، نویسندگی، موسیقی و آنچه را که مربوط به فرهنگ و هنر بود، در دست گرفتند. نمی خواهم بگویم در همه جا این طور بود، اما اغلب این گونه شد.

این حضرات بعضی از هنرمندان را خریدند و بخشی از سینما را در تیول خود قرار دادند. بارها گفته ام در همه کشورهای دنیا که انقلاب و یا رفورم داشته اند، حداقل تا چند سال سینمای انقلاب دارند، ولی انقلاب ما با آن همه عظمت و بزرگی حتی یک روز سینمای انقلاب نداشته است و متأسفانه فیلم ها همان وضع سابق را داشت، غیر از معدودی از نویسندگان بقیه کار خود را انجام می دادند. فقط در عالم شعر یک تحول ایجاد شد و این را هم مردم شروع کردند و شعر انقلاب را سرودند و پس از آن شعرای انقلاب هم ظهور و بروز کردند.

چند سالی است که با عنایت بزرگ ترین مرجع فرهنگی کشور یعنی مقام معظم رهبری هنرمندان و عناصر فرهنگی در حال کشف و ظهور هستند و میدان برای آنها باز شده است.

برای رونق و بهتر شدن وضعیت فرهنگی کشور چه توصیه ای دارید؟

– کسی که می خواهد فرهنگی را معرفی کند، اول خودش باید آن فرهنگ را بشناسد. فرهنگ این کشور یک فرهنگ مذهبی و دینی است و عمق آن ریشه در اندیشه اسلامی دارد. اگرچه به تعبیر شهید مطهری اثر متقابل با اسلام داشته، ولی به هر جهت از اسلام تأثیر پذیرفته و فرهنگ خودش را با فرهنگ اسلامی منطبق کرده است.

من معتقدم عمیق ترین کار فرهنگی این است که اول خود فرهنگ اسلامی و ایرانی را کشف کنیم و بعد از این مرحله بلندی و عظمت آن را دریابیم. اگر نحوه هدایت نسل جوان را به این زلال جاری فرهنگی که همه تشنه هستند خوب بیابیم و بیان کنیم، به طور یقین پیروان زیادی برای آن وجود دارد.

به نظر شما بزرگ ترین هدیه انقلاب اسلامی به دنیای امروز وبه ویژه ملت ایران چیست؟

– بزرگ ترین هدیه انقلاب اسلامی احیای امر امامت بود، چون امامت به وجود آمد، امت هم به وجود می آید. در حقیقت انقلاب مفهوم متعال امت را پایه گذاری کرد. به برکت وجود امام امت به وجود آمد.

بهترین خواسته شما در زندگی چیست؟

– آنچه که دوست دارم بدان برسم، این است که انسانی باشم عامل واقعی به اسلام و در جهت رضایت خداوند متعال گام بردارم.

پی نوشت:

(۱) قرآن کریم، سوره عنکبوت، آیه ۵٫

انتهای پیام/

برچسب‌ها: , , ,

مطالب مرتبط

نظر شما
نام :

ایمیل :

از درج کامنت های توهین آمیز معذوریم
متن کامنت :
 


شفاف (شبکه فعالان انقلابی فضای مجازی)
شفاف (شبکه فعالان انقلابی فضای مجازی)
به توان تشکیلات! (کتاب تقدیرشده منتقدین) 09132706715
به توان تشکیلات! (کتاب تقدیرشده منتقدین) 09132706715
پایگاه خبری رهیافته
پایگاه خبری رهیافته
تبلیغات در مردمی ترین سایت استان اصفهان؛ 09132706715
تبلیغات در مردمی ترین سایت استان اصفهان؛ 09132706715
اصفهان شرق
اصفهان شرق
وعده صادق
وعده صادق